18:30

“Jij ben de schrijfster? Wat leuk!” Naast onze tafel staat Tess. “Hier hebben jullie een mandje met Turks brood en twee sausjes. Willen jullie ook wat water?” Een minuutje later staren Mandy en ik van de kan water naar het mandje met brood. “Er zit een plant in ons water. Een groene. En een citroen”, zegt Mandy. Ik verzeker haar dat dit mij ook is opgevallen. Na wat proeven kunnen we vaststellen dat de plant in het water munt is en dat het best lekker smaakt. “En wat is dat groene sausje bij het broodje?”, vraagt Mandy. “Dat zei dat meisje net, dat is uhm... groen.” We bleken er niet weg van, maar dat mocht de pret niet drukken. Het andere sausje was wél lekker.

19:00

“Dames, ik heb hier voor jullie een bospaddenstoelensoep met krokantje van oude kaas. Eet smakelijk.” En weg is ober Sjakko weer. Soepel manoeuvreert hij zich tussen de tafels door. Mandy kijkt met een moeilijk gezicht naar de soep. “Waar is die kaas dan?”, vraagt ze bezorgd. Na wat vissen vinden we het krokante stukje kaas op de bodem. We hakken er wat in om een stukje te proeven. Wat gespannen kauwen we tegelijk en roepen op het zelfde moment: “KAASTOSTI!” Het stukje kaas smaakt exact naar dat stukje kaas dat dan net uit je tosti steekt en een beetje hard wordt. Heerlijk.

20.00

“IS HET ETEN EEN BEETJE LEKKER?” roept Sjakko Stronks door de ruimte, de ober van de avond. Luid gejuich onder de aanwezigen. “HEBBEN WE HET EEN BEETJE NAAR ONS ZIN?” Weer luid gejuich. Een ober met entertainvermogen, aanwinstje hoor. Tevreden haast hij zich weer naar de keuken om binnen twee minuten aan ons tafeltje te staan met het hoofdgerecht. “Een runderstoofpotje met aardappelpuree, rode kool en appel. Smakelijk!” Ik stuur mijn vriend een foto van het eten. “Ojee!” krijg ik terug. Ik moet namelijk toegeven dat ik van alle drie de onderdelen van dit gerecht nare ervaringen overgehouden heb. Lees: tantes die er fan van zijn en mij er vroeger mee volpropten. Afzonderlijk en al helemaal in combinatie word ik er dus niet heel blij van. Ik bedenk dat ik beter het vis- of vegamenu had kunnen kiezen. Maar dappere eter als ik ben, neem ik een grote hap. Ik kauw wat en... warempel: ik vind het lekker. Vriendin Mandy moet lachen om mijn gezicht en eet vervolgens stevig door. Binnen no-time heeft ze haar bord leeg. Ik kom maar tot de helft want het vult wel erg. Pien komt onze borden halen: “Vond je het wel lekker?” vraagt ze bezorgd. Ik verzeker haar dat het gesmaakt heeft en opgelucht neemt ze de borden mee.

20.30

“Oh god Mandy, moet je kijken bij de tafel hiernaast!” Mandy kijkt verwilderd om zich heen maar lijkt niet door te hebben wat ik bedoel. “Het toetje is tiramisu!” leg ik haar uit. Er verschijnt een grote lach op haar gezicht, want ze is een echte fan. Ik ben wat huiverig want mijn maag voelt al erg vol aan. Toch lijkt iedereen onwijs te genieten van de tiramisu dus ik besluit dat het er nog wel bij kan. Alsof het een teken is staat Tess opeens naast onze tafel. “De tiramisu!” Dapper beginnen we te eten. Na drie happen voel ik dat ik op ontploffen sta; tijd om te stoppen. Ik kijk vol verbazing naar de kleine Mandy die het hele stuk tiramisu zo weg-eet. Zoveel eten in zo'n klein meisje? Hoe dan?! “Dag dames, heeft het allemaal gesmaakt?” Het is kok Robin die samen met zijn collega Tom al een kwartier bezig is om alle tafeltjes even langs te gaan. Leuk om te zien wie al dat eten heeft gemaakt. We kletsen wat over de avond. Robin vertelt dat er wat stress was van tevoren maar alles helemaal goed is verlopen in de keuken. Omdat de kok nu naast me staat, voel ik me verplicht om toch nog wat happen tiramisu te nemen. Hij zou maar denken dat ik het niet lekker vind...

21.15

“Lieve mensen, mogen we even de aandacht?” Myrthe, Pien en Tess staan op een rijtje, afgepeigerd maar voldaan. Naast hen staan de twee koks van de avond. Hun stemmen komen bijna niet boven het gejuich uit. “Graag een groot applaus voor de koks van de avond. En natuurlijk willen we jullie ook heel erg bedanken!” Iedereen klapt zich suf. “We hebben erg genoten van de avond en we hopen jullie ook. Jullie kunnen nog lekker koffie blijven drinken en wat na kletsen!” Mandy en ik hijsen ons uit de stoelen en wankelen met volle buik naar de koffiebar. Dan kijken we elkaar twijfelend aan. “Zullen we de koffie maar overslaan?” vraagt Mandy. Ik knik en samen wankelen we de trap af, langs de kaarsjes, naar buiten. Het was een mooie avond, maar eten hoef ik voorlopig niet meer.Als ik de volgende middag wat ben bijgekomen, spreek ik Myrthe nog even. Ik vraag haar hoe zij de avond hebben beleefd. “Voor ons was dit een probeersel of het qua organisatie, budget en logistiek zou lukken en natuurlijk ook of wij er zelf plezier in zouden hebben. Deze eerste editie is op alle fronten geslaagd te noemen. Er was meteen al meer animo dan we plek hadden dus er kwamen meteen al vragen van mensen wanneer de volgende 'Joseph Kookt' is!”

Is jouw studentenhuis ook wel van de culinaire hoogstandjes en durf je het aan ons uit te nodigen? Dat kan! Stuur een tweet naar @studentennet, laat een bericht achter op onze Facebookpagina of stuur een mail naar redactie@studenten.net. Wie weet staan we volgende week bij jou voor de deur!