Genua is geen Italiaanse stad vol met paleizen en musea, geen enorme winkelgebieden. Geen Rome, Milaan, Venetië of Florence. Het is er allemaal wel, maar gedoseerd, zodat je rustig aan kan doen zonder het gevoel te hebben iets te missen van deze oude havenstad met ruige buurten bij de kades, en daaromheen de relatief bescheiden pracht en praal van de oude heersers.

Heerlijke espressoEen heerlijke stad om te genieten van het mooie Italiaanse leven. Bij iedere broodjeszaak, viswinkel en groenteboer vraag je je weer af waarom dat in Nederland niet lukt, gewoon goed eten in de schappen. En dan ook overal. Dat geldt trouwens in het kwadraat voor de espresso. Bij ieder kopje dat ik drink wordt ik met terugwerkende kracht woest op alle Nederlandse café’s en restaurants waar ik lauwe zure bocht geserveerd kreeg die de naam van dit essentiële levensmiddel te schande maakt.

Van Italiaanse espresso wordt je high. Echt waar, na een shot vers dampende zwarte drank verschijnt er een glimlach op het gezicht, die zeker een half uur blijft. Waarna je weer terugkomt voor meer. Misschien wel goed eigenlijk dat ze het spul in Nederland niet schenken, ik zou me waarschijnlijk dood drinken.

The departure will be at two o’ clockApestoned van de espresso ben ik op een bankje in een park aan de haven in de zon gaan liggen. La vita e bella, beetje chillen, dat werk weet je wel. Niet dus. Lag een bootje aangemeerd waarmee rondvaarten gemaakt werden. En dat had over de luidspreker een bandje lopen om die tochtjes aan te kondigen. “Attention please, the departure will be at two o’ clock. You can buy tickets half an hour in advance. The boat will return to Genoa in the end of the afternoon. Attenzione prego….” Het was net elf uur. Niemand aan boord van die boot, alleen dat bandje dat direct na de Italiaanse boodschap weer overnieuw begon.

De stompzinnigheid van het fotograferenOmdat deze geluidsterreur slapen of lezen onmogelijk maakt, en ook onder de invloed van de drugs ga je toch dingen zien die normaal niet opvallen. Zoals de stompzinnigheid van het fotograferen. Het gaat maar door, de hele dag gezinnetjes en groepjes toeristen die van elkaar en van de omgeving kiekjes maken. Honderden, duizenden, op een zondagmiddag in een parkje in Genua waar niet zo gek veel te zien is. Hoeveel foto’s zouden er per jaar in de wereld gemaakt worden. Miljoenen, miljarden? In ieder geval te veel. “Attenzione prego.” Klik klik “Your attention please.”

Ik was eerder wegBankje, zonnetje, palmboompje. Kinderen met een bal. Broodje mozerella en tomaat halen, daarna een espresso. Weer terug naar het park om wat te lezen en te dutten. Het had een mooie middag kunnen zijn. “The boat will depart at two o’ clock.” Ik was eerder weg.