Onze freelance redacteur Floortje Smit reisde drie weken in Egypte rond. Ze kwam terug met een tas vol verhalen. Hieronder deel 2, wordt vervolgd over twee weken.

De knal en het geluid van versplinterend glas zijn oorverdovend. Ik duik weg van het geluid en maak me klein. Als een moderne James Bond buigt mijn vriend zich over me heen en beschermt mijn gezicht. ‘Wow, de veiligheidsinstructies van die stewardessen zijn er beter ingedrilled dan ik dacht’, constateer ik nuchter, terwijl de adrenaline door mijn lichaam giert.UitverkochtTot dat moment was de treinreis ideaal. Vóór de klap warmde ik rustig mijn handen aan een kopje thee. Ik keek vanuit een enorme stoel naar de opdoemende torenflats van Caïro, terwijl ik nadacht over de belangrijke dingen van het leven. Waarom alle Egyptenaren zo hyper doen met de airco bijvoorbeeld.

Luxor - CaïroWe hadden besloten de negen uur durende treinreis in de eerste klas door te brengen. Of liever: Egypte zelf had dat voor ons besloten. "Uitverkocht", zuchtte de loketambtenaar toen we twee dagen eerder een tweede klas kaartje Luxor-Caïro wilden kopen. Eersteklas of later vertrekken dus, maar ik vermoedde dat de tweede klas voor ons de hele maand uitverkocht zou zijn.

Centrum voor moslimfundamentalismeBovendien hadden we besloten dat we wel iets meer wilden betalen voor veel meer luxe. Een week eerder hadden we tien uur achter in een bus doorgebracht, ingeklemd tussen een groep stiekem rokende militairen en gesluierde vrouwen met kleine kinderen. Voeg daar een opspelend ontbijt aan toe en een rug zo verbrand dat ze er in Beverwijk van zouden schrikken. Dat de kaartjesverkoper en de controleur ruzie kregen over onze plaatsbewijzen, maakte de sfeer niet beter. Het leek erop alsof de geschrokken verkoper iets verkeerd had gedaan. Moesten we eruit? Dat is een onaangenaam idee, zeker als de laatste stop die je nog enthousiast hebt opgezocht in de reisgids een ‘belangrijk centrum voor moslimfundamentalisme’ wordt genoemd.Toch was ik banger voor bacteriën dan voor fundamentalistische moslims. Do like the Egyptians is niet altijd mogelijk. Ik kan mij niet wassen in de Nijl op twee meter afstand van een drijvende dode koe. Ik mag zelfs geen ijs in mijn McFrisdrank.

MachinegeweerDaarbij zijn de veiligheidsmaatregelen in Egypte op het absurde af sinds fundamentalisten in 1997 het vuur openden op een groep toeristen bij een tempel in Luxor. Tot driehonderd meter van de weg is het verboden gewassen te planten, omdat suikerriet perfect is om je te verbergen. Iedereen die werkzaam is in het toerisme is met naam en toenaam bekend bij de mannen van meneer Mubarak. Overal zijn controleposten en er is geen graf zonder detectiepoortje.Onze gids in Luxor lachtte erom. ,,Hebben jullie scherpe messen bij je? In de bus laten, anders moet je ze inleveren. Machinegeweren? Ook hier achterlaten, tenzij je ze wilt gebruiken natuurlijk.’’ Hij verloor een vriend bij de aanslag. Door zijn humor kan hij nog in die tempel rondlopen.

Bleke neuzenVoorzichtig durf ik weer de trein rond te kijken. Geen chaos, geen bloedbad. Ik zie een Egyptenaar met bloedende neus naar de wc lopen. Twee stoelen voor ons ligt een steen zo groot als een babyhoofdje die dwars door het dubbelglas van de trein is gekeild. Spelende kinderen dus. We hijsen trillerig de rugzakken om de schouders en bereiden ons geestelijk voor op de massa Egyptenaren die ons bij de ingang van het station taxi’s en hotels willen aanbieden. Twee mannen lachen om onze bleke neusjes. Welkom in Caïro, een van de veiligste hoofdsteden van de wereld.