Hij was internetpersoonlijkheid van het jaar, mocht handjes schudden met Geri Halliwell en krokodillenman Steve Irwin en deelde een uitvouwposter met Shakira. Ramon Stoppelenburg, 26 en gesjeesd student journalistiek, reist over de hele wereld en ontmoet de meest bijzondere mensen. Gratis.Op Studenten.net houdt Ramon jou wekelijks op de hoogte van zijn reis. Elke donderdag een nieuw verhaal!

Verre en koude uithoekNa een verblijf van een week in het noordelijke plaatsje Kugluktuk, vloog ik dankzij de sponsoring van een kleine vliegmaatschappij naar Baffin Eiland. Baffin Eiland is die landvlek links van Groenland, dus zo landde ik wederom in een verre en koude uithoek van Canada. Ik verbleef bij de 38-jarige Adamee, een inuit-man in hart en nieren, en zijn kleine familie. In moeilijk te begrijpen Engels vertelde hij mij over het leven hier in het plaatsje Iqaluit.

Huisjes van afvalToen de Amerikanen Europa gingen helpen in de Tweede Wereldoorlog, bouwden ze hier op een vlak stukje land een extra landingsbaan. De Inuit-bevolking die hier nomadisch leefde van de vis en het jagen, bouwde huisjes van het afval dat de Amerikanen achterlieten na de oorlog. En het klinkt raar, maar na vijftig jaar is Iqaluit nu de hoofdstad van het Nunavut Territorium.

Krakende geluidenEr zijn hotels, restaurants, banken, scholen en grote supermarkten. We staren over het felwitte ijs van de Forbisher Baai, waar het ijs krakende geluiden maakt. De lente komt eraan. Toen Adamee negen jaar oud was, schoot hij zijn eerste ijsbeer, een ritueel voor inuits.

Jagen op GreenpeaceEr wordt tegenwoordig nog steeds op ijsberen gejaagd, maar het mag alleen met een vergunning en rond Baffin Eiland mogen er maar twintig beren per jaar worden geschoten. Anders lopen ze zo de stad in! "De rest van het jaar jagen we op bootjes van Greenpeace, da's veel leuker", lacht hij.

Weinig hoopEn Adamee vertelt over zijn oom, de meest gerespecteerde inwoner van Iqaluit. Hij is de allerlaatste inuit die het nomadische leven moest inruilen voor het leven in een echt huis. Er was een hersentumor bij hem ontdekt en een stadsdokter adviseerde hem om maar eens 'gezonder te gaan leven'. Veel hoop was er echter niet meer.

Beter dan de rest van de wereldOndertussen jaagde de man rustig verder op het ijs, at traditioneel rauw vlees en leefde van de vitamines van het vet van zeehonden. Een jaar later was de tumor verdwenen. "Wij zijn een volk dat geen fruit gewend is, zelfs geen magnetronvoer. Wij leven al generaties lang van het wild dat hier rondloopt en wij zorgen er beter voor dan de rest van de wereld.

Voorliegen met beelden van lieve beestjesWij jagen tegenwoordig op Greenpeace omdat deze de wereld voorliegt met beelden van lieve beestjes waarop gejaagd wordt. Vergeten al die Greenpeace-supporters soms hoe koeien en kippen vermoord worden voor hun maagdelijk genot? Weet je, de grootste bedreiging van het wilde leven hier is niet de jager, maar de vervuiling door de rest van de wereld."