Hij was internetpersoonlijkheid van het jaar, mocht handjes schudden met Geri Halliwell en krokodillenman Steve Irwin en deelde een uitvouwposter met Shakira. Ramon Stoppelenburg, 26 en gesjeesd student journalistiek, reist over de hele wereld en ontmoet de meest bijzondere mensen. Gratis.Op Studenten.net houdt Ramon jou wekelijks op de hoogte van zijn reis. Elke donderdag een nieuw verhaal!

IndianenYellowknife is de hoofdstad van de provincie Northwest Territories, waar meer indianen wonen dan blanke westerlingen. En na mijn aankomst in deze provincie had ik pas door dat ik in een voor mij heel ander land terechtgekomen was. Het noorden van Canada is een ander land in Canada.

AboriginalsHet is niet bijzonder koud. De termometer geeft aan dat het buiten -15 is, maar met al mijn warme kleding merk ik er eigenlijk helemaal niets van. Onderweg naar het hogere noorden luisterde ik naar de verhalen van de indiaan bij wie ik verbleef. De aboriginals woonden hier al tienduizenden jaren voordat de Britten zich vestigden vanwege de gunstige pelsjachtmogelijkheden. Toen er plots goud ontdekt werd, werden de vriendelijke aboriginals als tweederangsburgers gezien en moesten ze regelmatig 'even opschuiven'.

Niet vrij bewegenMet trots vertelt mijn indiaan over de rechtzaken tegen de Canadese overheid die al tientallen jaren lopen. "Voordat Canada ook maar bestond, hebben wij met de Amerikanen afgesproken dat we vrijheid van beweging hadden over het gehele Noord-Amerikaanse continent. En toen werd Canada opgericht en Canada erkent deze bepaling niet. Dus Amerikaanse indianen mogen zich niet vrij bewegen, terwijl ik zonder paspoort heen en weer mag reizen naar Amerika."

Ons landMaar de grootste en opzienbarendste rechtszaak loopt nog steeds. "Toen Canada werd opgericht is er een verdrag ondertekend waarbij bepaald werd dat wij indianen, de oorspronkelijke bewoners, nooit belasting hoeven te betalen. Hoewel dit verdrag ondertekend is door beide partijen, betalen alle 500.000 indianen nog immer belasting!" Het afgelopen jaar was er een doorbraak en wonnen de indianen één rechtszaak. "Ik heb één maand geen belasting hoeven te betalen," vertelt de beste man. "Daarna ging de staat natuurlijk in hoger beroep en ontving ik weer rekeningen." Dat verbaasde mij. "Maar voel je je daar niet schuldig over? Iedereen moet toch meebetalen aan wegen, onderwijs en gezondheidszorg?" Maar mijn gastheer gaf daar een duidelijk antwoord op: "Die wegen zijn niet van ons, en die scholen en ziekenhuizen ook niet. Dit is ONS LAND! Wij hebben er nu al een paar honderd jaar weinig over te zeggen. Het is van mijn voorvaderen afgepakt."

Afgepakt en uitgebuit"Ik ben opgegroeid met de natuur om mij heen, daar leeft mijn stam al eeuwen van. En het is door anderen afgepakt en uitgebuit." Mijn gastheer zucht. "Het mooiste zou zijn als we ons land terugkregen." Onderweg naar Yellowknife toont de indiaan het reservaat waar zijn vader vroeger visser was. Het water is verontreinigd door de nabijgelegen westerse industrie. "We vangen hier al jaren geen vis meer. Weet je, als wij die rechtszaak om de belasting winnen, ontvangt iedere indiaan alle belastingen terug die hij zijn hele leven betaald heeft. Die dag noemen wij pay-day. Maar dan moeten we nóg helemaal opnieuw beginnen."