Hij was internetpersoonlijkheid van het jaar, mocht handjes schudden met Geri Halliwell en krokodillenman Steve Irwin en deelde een uitvouwposter met Shakira. Ramon Stoppelenburg, 26 en gesjeesd student journalistiek, reist over de hele wereld en ontmoet de meest bijzondere mensen. Gratis.

Op Studenten.net houdt Ramon jou wekelijks op de hoogte van zijn reis. Elke donderdag een nieuw verhaal!

VancouverMijn gastheer in Vancouver wilde mij graag de verschillen laten zien tussen twee wijken van de stad. 's Avonds liepen we door Downtown East Side, het verloren ghetto van Vancouver. Ik zag huizen die op instorten staan, vuilnis op straat en junkies die tegen telefooncellen en lantaarnpalen praten. Gastown is het andere uiteinde van de stad. Daar zijn de straten betegeld, is alles schoon en verlichten kerstlampjes in de keurige gesnoeide bomen de straat romantisch. In Gastown bestaat de East Side niet.

Onschuldige wandelaarOnderweg naar Gastown stond ik met mijn gastheer voor het voetgangersstoplicht te wachten. Opeens zag ik hoe een onschuldige wandelaar geschopt werd door een junk. De man keek verbaasd op, maar voordat hij iets kon zeggen landde er een vuist op zijn gezicht.

HeldIk en zes andere voorbijgangers keken even later naar twee volwassen mannen die over de stoep rolden. En niemand deed iets. Toen hield de junk het hoofd van de man vast en begon het tegen het asfalt te beuken. Het was duidelijk dat dit geen gevecht zou worden met een bloedlip en een blauw oog. In gedachten zag ik de man al dood op straat liggen terwijl het bloed uit zijn hoofd liep. Pas toen besloot ik iets te doen. Ik deed twee stappen naar voren en trok de junk van de man af. Deze keek verward op. Dit was hij niet gewend. Het slachtoffer stond snel op en wilde weer aanvallen, maar ik hield 'm vast aan zijn rugzak. De junk keek me aan en liep toen mompelend weg. Dat was het.

MentaliteitMijn gastheer was verbaasd over mijn actie. "Zo'n junk kan allerlei ziektes hebben, of misschien een naald in zijn jas. Het was goed wat je deed, maar ik zou het nooit doen." We liepen uiteindelijk door het glamoureuze Gastown, maar onze gedachten waren twee straten terug. Wordt Nederland ook zoals hier, dat niemand meer ingrijpt, omdat je eerst aan jezelf moet denken? Gelukkig bezorgde ik mijn gastheer kopzorgen. "Shit man," concludeerde hij later, "als ik zelfs een gevecht op straat kan negeren, heb ik wel een enorme muur om me heen gebouwd. Het doet me niets meer. Het is misschien tijd dat ik de harde stad ga verlaten. Dit is toch niet goed!" Dat zouden meer mensen moeten denken.