“In 2013 rondde ik mijn studie sociale psychologie af. Voordat ik die keuze maakte had ik mij niet georiënteerd op de arbeidsmarkt. Not clever, achteraf gezien. Maar ik vond het gewoon de tofste richting”. Al snel komt het eerste gevolg van haar werkloosheid in beeld. “In mijn studententijd zat ik bij een theatergroep. Toen ik vervolgens geen werk kon vinden, moest ik daarmee stoppen. Te duur”.

“Ik geloofde dat een wetenschappelijke opleiding een garantie voor werk was”

Sophie geloofde dat ze na haar afstuderen snel werk zou hebben. “Ik geloofde toen dat een wetenschappelijke opleiding afronden een garantie was voor werk op niveau. Maar dat is niet meer het geval”. Toen ze de eerste maanden na haar bul lauwe reacties kreeg op sollicitatiebrieven, kwam er een heuse brievenregen op gang.

“Inmiddels zijn er wel zo’n 80 de deur uit. En mijn strategie is beter. Zo kijk ik op bepaalde websites, laat ik mijn brieven van tevoren lezen en solliciteer ik ook op banen onder mijn niveau”. Ze blikt terug: “In het begin reageerde ik gewoon op veel functies waar ik niet geschikt voor was. Senior functies bijvoorbeeld. Eigenlijk had ik al moeten oriënteren voordat ik was afgestudeerd.”

Dat Sophie dat niet deed had er ook mee te maken dat het studeren haar beviel: “Ik haalde hoge cijfers, had leuke vrienden, het leven liep wel. Mijn studietijd was wel een 9. Nu geef ik mijn leven een 6. Het is af en toe zwaar, maar ik ga hard door.” Het keerpunt kwam na een half jaar solliciteren. “Ik werkte nog altijd in de thuiszorg. Dat ging me opbreken: het is zwaar, fysiek werk. Stofzuigen, veel door Amsterdam reizen. Toen heb ik een cv-coach gevraagd om mij te helpen. Zij hielp me met profileren, gaf me inzicht in wat ik moest doen”.

“Naar de kapper gaan kan niet totdat ik beter betaald werk gevonden heb”

Een praktische consequentie van geen werk hebben, is weinig geld hebben. “De afgelopen jaren heb ik mijn broek op kunnen houden door verschillend soort werk te doen. Ik noemde net al de thuiszorg, maar ook begeleid ik allochtone kinderen al een tijdje bij hun opleiding.” Werk heeft ze dus wel, maar niet op het niveau dat een sociaal psycholoog aankan. En dat zorgt ervoor dat ze bepaalde dingen moet laten. “Naar de kapper gaan bijvoorbeeld. Of duur dineren. Dat soort dingen gaan niet totdat ik beter betaald werk gevonden heb.”

“Geef niet op!”

Maar de zon is in zicht: Sophie geeft al enkele jaren bijles voor een Amsterdams bedrijf. Die doet het inmiddels zó goed dat ze een nieuwe vestiging zullen openen, in Alkmaar. Met een blij gezicht: “Het is grappig dat we net nu dit interview hebben. Want ze hebben mij gevraagd om daar locatiemanager te worden! Geef dus niet op!”