Met haar handen kneedt ze hardhandig in het koude zand. Lotte staart dromerig naar de zacht golvende zee. Ik denk aan de tijd waarin een van ons huilde als de ander met opzet een misvormd zand meesterwerkje verpletterde. Dat ik haar in een mand vol knuffels stopte of dat ik haar haar wou knippen zoals Bambi. Dat ze het buurjongetje een klap gaf omdat hij ‘gemeen’ naar me was of dat we urenlang met Playmobile, Barbies, Lego én K’NEX (!) konden spelen. Nu zijn we tien jaar verder, zijn de Baby Borns ingeruild voor jongens en de dromen om elfje of prinses te worden vervangen door een fulltime hbo-opleiding. De boomhut in de achtertuin is een kamer in Utrecht geworden en de roze geschilderde kroontjes op de muur zijn veranderd in foto’s met vriendinnen. Nog steeds graven we elkaar in als zeemeermin, jagen we meeuwen weg en flaneren we in losse jurkjes over het strand. Alleen nu gaan de ruzies over een kwijtgeraakte mascara, een kwetsende opmerking of de Pringles die zonder te delen zijn opgegeten. Geen geplette zandkastelen en geen kapotte Playmobile meer. Ik glimlach vanbinnen om het feit dat ondanks onze grillen we altijd van elkaar zullen blijven houden. Having a sister is like having a best friend you can’t get rid of. You know whatever you do, they’ll still be there…


Beeld: Pixabay/nikolapeskova

Sophie van Bree (20) is beginnend singer-songwriter en eerstejaars psychologiestudent. Elke twee weken blogt ze op zondag over haar (studenten)leven.