“Ik moet zo naar een hospiteeravond”. De presentator keek me aan en er stond een enorme camera op mijn neus. “Ah, hier ben je zo mee klaar, je hoeft maar vijf vragen te beantwoorden door middel van het aanspreken van mensen op straat. Jij moet dus inschatten wie het antwoord op de vraag weet. Na elk goed antwoord krijg je twintig euro handje contantje.” Shit man, dit was meant to be én ik was wegens mijn zenuwen toch al veel te vroeg op Utrecht Centraal. “Oké vooruit, ik doe het!”

Een kwartier later liep ik met honderd euro  op zak naar de hospiteeravond. Springerig kwam ik binnen met het ongeloofwaardige verhaal over mijn gewonnen geldbedrag. Met een warmte van spanning en een ik-weet-niet-wat-er-gaat-gebeuren-gevoel ging ik op een van de vele stoeltjes zitten. Een biertje werd aangeboden en ik zei braaf ja. Kom ik dan niet over als een alcoholist? Anders vinden ze me misschien saai?  
De andere meisjes kwamen binnen huppelen. Ook een bloedmooi meisje met blonde krullen die in een feestcommissie zat en aan kickboksen deed, zat in mijn ronde. Rond mijn leeftijd, maar ze oogde drieëntwintig. Zij wordt het sowieso, ik wist het. 

drank

Na een voorstelrondje van de hospitanten en de twaalf huisgenoten, een rondleiding en een vragenrondje moesten de eerste meiden al afvallen. Gelukkig, ik mocht blijven. Maar nu mochten ze met mij speeddaten, oftewel: geforceerd in een klein groepje praten met de persoon in kwestie. Ik kan lullen als een gek, maar geforceerd lullen is niet mijn ding. Op gegeven moment werden we de deur uitgebonjourd, de volgende lichting chicks stond voor de deur. 

Een tijd later zat ik in de trein. Verdrietig, terwijl ik geeneens de uitslag had. Dat bloedmooie feestbeest meisje met kickbokservaring zou het vast worden. Ik heb wel de meest creatieve antwoorden gegeven à la madame de flapuit. Maar verder kwam ik net van de middelbare school, zat ik niet bij een vereniging terwijl het een verenigingshuis was en hield ik niet van koken.
 
Mijn mobiel ging af, ik werd gebeld. Ik nam op om het slechte nieuws te horen. “Gefeliciteerd, je bent ons nieuwe huisgenootje!” Ik geloofde het niet, en na een paar keer “Echt?” te zeggen sprong ik een gat in de lucht. Nooit meer zo onzeker laten maken door het vergelijken met anderen. Nu 2,5 jaar later, nog steeds wonend in dit huis, zit ik zelf regelmatig als huisgenoot op de bank bij de hospiteeravonden. Best gek, nu doe ik mee met de beslissing. Geen honderd euro gewonnen, maar wel meer zelfvertrouwen erbij en geleerd dat jezelf met andere vergelijken NOT DONE is. Gewoon jezelf blijven, dat is het allerbeste.