Ik had besloten voorlopig mijn focus te verschuiven naar het zijn van een onafhankelijke powervrouw. Iets in de trant van ‘I don’t need a man’, ‘verliefd zijn is klote’ en ‘ik ga in liefdes rehab’. Mislukt. De vijand, de man, heeft mijn belofte doen verdwijnen. Op mijn zaterdagavond sta ik vrijwillig te stressen. De keuzes wel of geen lippenstift en ‘Kan mijn haar wel zo?’ staan centraal. Toch accepteer ik mijn iets te wilde krullen en donkerrode lippen. Nonchalant stap ik van mijn knalgele krot af en loop ik zogenaamd zelfverzekerd op hem af. “Wat ruik je lekker!” Zijn openingszin, ik bloos. “Dank je, lekker,” stamel ik. Wat zeg ik?! Dank je, lekker? Oké, diep inademen, faal nummer één heeft twee redenen: A. Ik kan niet omgaan met complimenten. B. Ga terug naar A. Een uur lang blijf ik nog in mijn ratelmodus en de ik-voel-me-wat-ongemakkelijk-sferen, ondanks dat ik me erg vertrouwd bij hem voel. En dan besef ik opeens waar ik nou eigenlijk mee bezig ben. Ben ik op zoek naar een man voor mijn toekomstige kinderen? NEE, ik wil de komende vijf jaar niet denken aan poepluiers en oppas regelen. Ik moet eerst een cactus leren verzorgen. Ben ik wanhopig op zoek naar een relatie? NEE, vrijheid is ook heerlijk en stappen zonder vrijheid zou minder leuk zijn. Ik weet niet of het aan mijn ingeving lag of gewoon aan de wijn, maar de date was zeer geslaagd. Volgende week heb ik vrijwillig een tweede date. Weer met mijn wilde krullen en donkerrode lippen, maar nu zonder ratelmodus.

Sophie van Bree (19) is beginnend singer-songwriter en eerstejaars psychologiestudent. Elke twee weken blogt ze op zondag over haar (studenten)leven.