Publicaties uit 'Maagd': Proloog

De 22-jarige student Wijnand Bruggink uit Groningen is op dit moment druk bezig met het schrijven van zijn eerste boek getiteld 'Maagd'. Een combinatie van gebeurtenissen uit zijn eigen leven gemengd met fictieve elementen. Eind 2010 hoopt hij dit boek af te ronden en zal hij op jacht gaan naar een uitgever.

Vanaf vandaag zullen we elke twee weken een gedeelte uit zijn boek 'Maagd' plaatsen, ongeredigeerd, zodat jij als bezoeker van Studenten.net/lezer je mening kunt geven. Onder elk hoofdstuk zal Wijnand het nodige uitleggen, maar zal hierbij niets verklappen.

Lees deze week het proloog van het boek 'Maagd':

Proloog
Terwijl buiten de regen uit de lucht komt vallen en de ochtend druilerig op weg is naar de middag, maakt hij zich binnen klaar voor een afspraak met de psychiater. Deze was hem een week geleden aangeraden door de huisarts. Het voelde eerst als een schaamte en vernedering. "Iemand anders mij helpen? No way, ik doe het zelf, waar en wanneer ik er zin in heb!" zei hij diezelfde avond in zichzelf tijdens het douchen. Na een paar dagen er over na te hebben gedacht besefte hij dat een psychiater helemaal nog niet zo'n slecht idee was.

Zijn kijk op hulp van buitenaf veranderde. Gedachtes en gevoelens relativeren met een psychiater is geen schande of vernedering zoals velen denken. Er is ook geen plaats voor als je al meerdere vernederingen in het verleden hebt gekend. Het wegdrukken of negeren van nare gevoelens of gedachtes heeft geen zin, zonder dat je het door hebt loopt het hand in hand met je mee, en als de tijd rijp is laat het zich zien en tackelt het je. Na de laatste happen van zijn ontbijt schenkt hij nog een kop koffie in. Opnieuw aangeschoven aan zijn bureau begint het hem te benauwen. Er komt een nare knoop in zijn maag en vervolgens hij te transpireren en te trillen.
Hij grijpt snel naar zijn pakje sigaretten en met trillende handen steekt hij een sigaret op.
Het geluid van de aansteker en het knisperende en knetterende geluid bij het opsteken van de sigaret sterft al snel in de kamer. In eens beseft hij het, er zouden wel eens dingen uit het verleden kunnen worden opgerakeld waar hij het liever niet over zou willen hebben.

Het verleden dat hij zo heel diep dacht weg te hebben gestopt. Zijn moeder waarschuwde hem deze week: "Er komen misschien wel gebeurtenissen uit het verleden naar boven, ben je daar wel op voorbereid?". Graven en zoeken naar gebeurtenissen uit het verleden is voor hem als graven in een graf. Het doet hem nog altijd terug denken aan zijn afscheidsbrief die hij had geschreven voordat hij een zelfmoordpoging deed. Daarin stond: "Leg Vergeet-mij-nietjes op mijn graf opdat jullie me nooit mogen vergeten". Het blijft een benauwend gevoel, alles waarmee hij overdag en s`nachts mee worstelt komt straks open en bloot op tafel te liggen bij iemand die hij niet eens kent.

Met nog ruim 10 minuten te gaan tot zijn vertrek, blijft voor hem de tijd moordend. Op de tijd letten is doorgaans een irritante en frustrerende bezigheid. Zijn nagels zijn afgebeten en geïrriteerd. Afgebeten nagels zijn geen gezicht, maar een hij is vervent nagelbijter en weet dit doorgaans goed te verbergen. Alvorens hij zich klaarmaakt werpt hij nog snel even een blik naar buiten om het weer te bekijken. De regen komt nog steeds met bakken naar beneden. "Verdomme, kan ik me nog eens lekker gaan inpakken ook" mompelt hij sarcastisch. Ondanks dat hij nog ruim op tijd is haast hij zich en grist hij zijn jas en handschoenen van de kapstok. Bij het aantrekken van zijn jas valt er een verfrommeld papiertje op de grond. Langzaam buigt hij door de knieën en raapt het papiertje op en vouwt het uit elkaar. Hij herkend het handschrift maar het duurt even voordat hij zijn eigen handschrift heeft ontcijferd. 'Maagd' staat er boven aan het papiertje geschreven. Hij herinnerd het weer, het is een van de vele gedichten die hij had geschreven nadat zijn vriendin de relatie voor gezien hield. Even was hij aan het wegdromen maar schrikt wakker door de sirene van een ambulance die voor het huis langsrijdt. Nu moet hij zich alsnog gaan haasten om op tijd te komen. Zijn schoenen had hij gelukkig vanochtend al aangetrokken bij het aankleden. Binnen 5 minuten staat hij in de portiek van de studentenwoning. Observerend en geïrriteerd kijkt hij om zich heen en beseft dan teleurgesteld dat de wereld nog steeds niet is vergaan.

Wijnand Bruggink over zijn (nog uit te geven) boek