Publicaties uit 'Maagd': Vervolg 10

Een nieuwe dag is aangebroken, en de zon schijnt door de kier tussen de gordijnen. Ze slaapt nog. Met tranen in zijn ogen kijkt hij naar haar hoe ze slaapt. Ze zwijgt en ademt licht. Met zijn handen gaat hij door haar haar. Dit moment zal een herinnering zijn wat hij zal koesteren tot het einde der tijden. De contouren van haar gezicht, haar sproetjes, haar wangen, haar mooie kleine zachte lippen. Langzaam buigt hij naar haar toe en geeft haar een zoen op haar voorhoofd. Zijn zoen wekt haar maar ze houdt haar ogen gesloten, ze glimlacht. 'Laat me nog even slapen, ik ben moe.' Ze draait zich om en trekt zo alle dekens mee. Hij zucht een keer. 'We moeten het over gisteravond hebben, dat weet je.', fluistert hij. Hij was er meer mee bezig dan haar, zij kon makkelijk dingen loslaten, of weg stoppen. Over dat laatste had hij een sterker gevoel. Ze zwijgt. Met zijn hand aait hij over haar rug die met de deken bedekt is.

Een kleine rilling gaat er door zijn lijf als hij zijn voeten op de koude laminaat vloer zet. Op zijn blote voeten baant hij zich een weg tussen de kledingstukken en de meubels in de kamer. De kaarsen van gisteravond zijn opgebrand, en de geur van kaarsvet hangt nog steeds in de kamer. Hij pakt zijn shirt op, ruikt er aan en mompelt iets. Ze kocht altijd geurkaarsjes bij de winkel, en die geur zat nu in zijn shirt. Eenmaal in de keuken ziet hij het mes van gisteravond liggen. Het mes waar zij zich de vorige avond mee had verwond. Het bloed is inmiddels opgedroogd. Even pakt hij het mes op en kijkt er naar. Dan kijkt hij om en ziet haar nog liggen in dezelfde houding toen hij uit bed kroop. Even is daar de twijfel, haar confronteren met het bebloede mes kan zowel negatief als positief uitpakken. Hij besluit om het er maar niet op te wagen, en gaat op zoek naar een schuurspons. Zijn maag draait om als hij een spons over het bebloede mes haalt. Het idee, het bloed van je geliefde van een scherp voorwerp halen. Even denkt hij aan de gevolgen die hadden kunnen gebeuren. Wat als hij niet op tijd was geweest? Ook al zou hij er geen schuld aan hebben, hij zou zich schuldig voelen en het zichzelf nooit kunnen vergeven. Hij moet er niet aan denken om haar te moeten begraven. Zij was alles. Een ster in begrafenissen was hij sowieso niet. Bij de begrafenis van zijn oom had hij de halve plechtigheid doorgebracht op de wc om daar over te kunnen geven. Even ziet hij een beeld voor zich waar Quirina opgebaard ligt in zo'n zaal, zijn adem stokt even. Snel kijkt hij om, naar haar, om te kijken als ze er nog is en nog leeft. Ze ligt nog precies in dezelfde houding als een paar minuten geleden, niets aan de hand. Ook al waren die ouders de vorige avond onredelijk geweest, dit moesten zij weten. Maar als hij hierover contact zou opnemen met haar ouders, dan zou dat niet een aangename situatie zijn. De woorden van haar vader waren duidelijk. 'Ik sla je kop er af als je nog één keer in de buurt komt van mijn dochter', heldere woorden die in zijn geheugen staan gegrift.

Net wanneer het mes schoon is, en ontdaan is van het laatste restje bloedsporen. Bedenkt hij zich, er zitten nu natuurlijk herinneringen aan dit mes. Snel trekt hij alle bestekladen open om te kijken als er nog meer messen zijn. Net wanneer hij een van de laden weer dichtdrukt, staat Quirina achter hem. 'Wat doe je?' Hij voelt zich betrapt. Hier had hij niet op gerekend, natuurlijk vond ze het niet erg als hij in haar kasten keek, maar dit viel te veel op. Dit was meer dan zoeken naar iets eetbaars. En dan ziet ze dat hij het mes in zijn handen heeft, ze schrikt. 'Luister, ik heb je mes schoongemaakt, en dacht dat je er wel vanaf zou willen omdat er nu die herinnering van gisteravond aan vast zit.' Ze reageert niet, en draait zich om en loopt richting de douche. 'Gaat het wel?' roept hij haar na. Zwijgend stapt ze de douche in, en inmiddels is het geluid van water in de douche hoorbaar. Hij wist dat dit niet negeren was, maar dit was van haar een teken aan hem dat ze niet wou praten. Zelf wist hij eigenlijk ook niet zo goed wat hij hier mee aan moest. Met deze situatie, met haar, met het mes dat hij nog steeds in zijn handen heeft. Het gevoel bevalt hem niet, het gevoel alsof hij nu de aangewezen persoon lijkt te zijn die dit allemaal moet oplossen. Alles willen oplossen is ook niet de juist oplossing. En met die gedachte legt hij het mes in de besteklade en gaat op zoek naar zijn kleding. Quirina staat nog steeds onder de douche. Hij heeft er genoeg van, en naarmate hij zijn kleding aantrekt voelt hij zich boos en machteloos worden.

Over 'Maagd'
De 22-jarige student Wijnand Bruggink is op dit moment druk bezig met het schrijven van zijn eerste boek getiteld 'Maagd'. Elke twee weken publiceren we gedeeltes uit het boek waar jij op kunt reageren.

Geef hieronder jouw mening over het stuk.