Publicaties uit 'Maagd': Begin

Regendruppels vallen vanaf de grijs doorweekte baseball cap naar beneden en belanden op de drassige grond van het bos. Een niet al te lange, magere jongen staat met zijn rug tegen een boom te leunen om even op adem te komen. Met beide handen pakt hij de cap van zijn hoofd en gooit hem een kleine drie meter voor zich uit. Hij buigt zijn hoofd achterover, en werpt een blik op de donkere en grijze wolkenmassa die boven het bos hangt. Met zijn mond wijd open vangt hij het water op wat uit de lucht komt vallen om zo zijn dorst te lessen. Na een paar tellen doet hij zijn lippen op elkaar en slikt vervolgens het water weg. Zijn grijs gekleurde trainingspak steekt erg af bij de kleuren die het bos draagt. Zo rood en zo bruin zijn de bladeren die de kleine slootjes en bospaden bedekken van het bos. Ondertussen is zijn kleding doorweekt en smerig geraakt door de regen en de opspattende modderspetters tijdens het hardlopen. Eenmaal op adem zijn gekomen loopt hij in een rustig jogtempo verder. Vanaf het moment dat hij op kamers woont, is dit in totaal de tweede keer dat hij naar het bos is gegaan om te hardlopen.

Het is een herfstachtige zondagochtend ergens in oktober, de avond ervoor maakte zijn vriendin een einde aan hun relatie. Ze belde en vertelde van alles. Ze deed verwoede pogingen om hem duidelijk te maken dat er geen toekomst meer voor hun inzat. Nu is hij gaan hardlopen met het doel om zijn gedachtes even ergens anders te plaatsen. Even weg van de grote stad en drukte, even weg van zijn kamer met zoveel herinneringen aan haar. Haar lange haren op het kussen, de foto's aan de wand en vooral het kleine groene kleedje dat zij voor hem had gekocht. 'Dit maakt je kamer een beetje ons kamertje' hoorde hij haar nog zeggen. Soms kon ze alleen al door middel van praten hem aan het lachen maken. Het was niet aanstekelijk hoe ze sprak maar meer een genot om naar te luisteren. Hoe ze met haar vrolijke ogen en met haar enthousiaste handgebaren kon vertellen over school. Hij blijft maar aan haar denken en de herinneringen schieten steeds door zijn hoofd. Hoe meer herinneringen er bij hem naar boven komen, des te harder hij begint te rennen. Net twee weken voordat de magische grens van twee jaar zou worden bereikt hield ze het voor gezien. Haar redenen waren voor haarzelf wel duidelijk maar waren voor hem niet te begrijpen. 'Ik wil mijn ouders graag tevreden houden en ze willen erg graag dat ik als vrijgezel mijn diploma haal'. Hij kon niet met de uitspraken leven, hij wou zich er niet bij neerleggen, hij kon dit niet accepteren. Na twee jaar koos zij er uiteindelijk voor om alleen verder te gaan en op zoek te gaan na andere pleziertjes.

Terwijl hij de straat inloopt waarin hij woont kijkt hij naar de overkant waar een bejaard stel met een klein hondje loopt. Het hondje loopt steeds hard vooruit en loopt dan weer terug naar zijn baasjes. Bij de deur van een groot studentenpand blijft hij stilstaan en buigt vervolgens voorover en haalt uit zijn sokken de huissleutels. De kans was namelijk groot dat hij zijn huissleutels zou kwijtraken als hij ze in de broekzakken had gestopt. Het trappenhuis heeft nostalgische kenmerken, het is gestoffeerd en heeft hier en daar nog de kenmerken van een herenhuis. Eenmaal binnengekomen op zijn kamer gooit hij zichzelf op bed en barst hij in tranen uit. Aangezien de kamers erg gehorig zijn, stort hij zijn hoofd in het kussen. Niemand hoort nu het verdriet en niemand zal het te weten komen. Het geluid van hartverscheurend gehuil en gesnik wordt gedempt door het kussen. Alles komt boven, de seks, het winkelen, de bioscoopbezoeken, het koken. Het is voorbij, hij blijft het in zijn hoofd herhalen en hij blijft het zichzelf vertellen om de werkelijkheid onder ogen te komen. Na een half uur staat hij op en loopt schokkend van het huilen en rillend van de kou naar de badkamer om te douchen. Uitgekleed kijkt hij naar zichzelf in de spiegel en probeert opnieuw de werkelijkheid onder ogen te komen. 'Ik moet nu even sterk zijn, ik moet nu even doorbijten. Ik kan, en ik wil dit verwerken, ik moet hier sterker van worden. Ik ga er alles aandoen om hier overheen te komen'. Hij spreekt zichzelf moed in voor de spiegel en klimt na de uitgesproken woorden de douchecabine in. Tijdens het wassen van zijn haar en zijn lichaam komen er steeds herinneringen boven, de herinneringen die hij heeft gemaakt met haar in de douche, hij vond het altijd zo fijn om haar haren te wassen.

'Wil je eerst mijn haar wassen of gaan we eerst heerlijk van elkaar genieten? Als we straks klaar zijn mag je mijn haartjes wassen en dan doe ik daarna de jouwe, het kapsel staat je trouwens goed. Ik heb je al bijna een week niet gezien en ik vind dat we dat nu maar moeten inhalen. Ik heb bijna een hele week zonder je gemoeten en ik moest alles zelf doen schat. Ik hou van je Nils, je bent het voor mij. Ik wil je nu, ik wil je hier nu in de douche, please zoen me, ik heb zo'n zin in je. Ik hou zo van je Nils'.