Duiken

Nico Slagter |
Gepubliceerd op 18-09-2007

Het krat ruikt naar water. Naar Nederlands water. En er liggen veel te veel spullen in. Wat moet ik met een longsleeve, een overall, een kap en handschoenen. Ik ga niet skieën.
Het is gestopt met zachtjes regenen. De hemel breekt nu helemaal open.

1,5 maand terug stond ik in de stralende zon, in een shorty bij een helblauwe zee. Een paar onderbetaalde egyptenaren sjouwden mijn spullen en tilden mijn trimvest en fles op. Ik hoefde me alleen nog maar om te draaien. En dat was al topsport bij 28 graden.

Als ik de 7 millimeter en de overall aanheb heb ik het gevoel dat ik met niet meer kan bewegen. De kap op mijn hoofd geeft me het idee alsof er nog maar één ader in mijn lichaam klopt en dat die in mijn voorhoofd zit. Ik hoor niets behalve mijn hart. Om het allemaal nog wat lastiger te maken ga ik in de branding van het Veenmeer mijn vinnen aan doen. Met handschoenen aan. Na 4 keer omvallen heb ik er eentje aan.

Bij 29 graden is water van 24 graden een heerlijk badje. De vinnen schieten aan en voor ik het weet zak ik een aquarium in. Vissen zover het oog reikt, een gebruinde divemaster die uitnodigend haar arm uitsteekt met de woorden 'Dit is allemaal voor jou, waterkoning!'

'In het begin is het even wennen' zegt Maarten om daarna naar 4 meter te zakken. Het voelt alsof we in jus zwemmen. Een zicht van 4 meter schijnt al heel bijzonder te zijn in Nederland. Mijn hoofd geeft opdracht om mijn dieptemeter te pakken maar mijn handen willen niet. Handschoenen prima, maar het moet niet voelen alsof je handen in gips zitten..

De regen maakt alles nog een beetje extra grijs. De waterplanten zijn dan wel groen, maar de vissen hebben zich aangepast. Hun schutkleur werkt uitermate goed, want ik zie niets. Wel zien we behoorlijk veel zand. Zeker als ik door slecht uitloden en alle verkeerde bewegingen besluit om eens lekker over de bodem te gaan rollen. Mijn buddy is wat minder blij, maar hij kan me toch niet meer zien.

Na 50 minuten in het aquarium gelegen te hebben lopen we gedecideerd de zee weer uit. Onmiddellijk schieten een paar hulpjes onze kant uit om ons, duikgoden, van onze zware last te bevrijden. Het hoofd vol met vissen en kleuren schrijden we naar onze strandstoelen om door een aangesnelde ober ons te laten verfrissen met een cocktail en een schaaltje olijven.

Na 45 minuten rondgedoold te hebben waarbij het kompas mijn ergste vriend blijkt en mijn hulp in donkere dagen, waarbij op 6 meter de twee pakken en kap van levensredding zijn en waarbij ik 2 vissen, een winkelwagentje en mijn buddy een keer gezien heb, loop ik het water uit richting mijn auto. Gelukkig regent het nog zodat we niet te snel opdrogen. Het afstropen van de pakken wordt er alleen maar makkelijker van. Ik ben moe, nat koud en vind duiken opeens een stuk minder fantastisch.

Twee weken later lig ik opnieuw in het veenmeer. Zonder handschoenen en zonder regen. Op 4 meter ontwaren we opeens leven. Er zitten vissen in Nederlandse wateren! Een hele invasie lijkt het wel. Scholen van voornen, baarsjes en ondefinieerbare grijze kleine mini visjes. n en me bruusk omdraai bevind ik mezelf opeens midden in een mosselveld. Zover het oog reikt leven.
Nederland is niet vol, het water is vol!
En net voordat we onze safetystop gaan doen zit er een andere duiker voor me. Zand schiet op en we gaan even kijken. Ik krijg bijna een rolberoerte als de duiker een snoek van een armlengte blijkt te zijn die samen met zijn vriendin ook een rondje aan het zwemmen is.

Wanneer ik het water uit loop schijnt het zonnetje. Het is zowaar warm. Met een hoofd vol met kleuren en vissen loop ik naar de auto. Naar mijn versgesmeerde bammetjes en kopje koffie.

Duiken in Nederland moet je willen. Het onderscheidt de mietjes van de mannen en het staat heel goed op je Padi-cv.
Het vergt wat inspanning en een aantal nieuwe technieken; maar als je eenmaal door de schemerwereld van een Nederlands Veenmeer vliegt lijkt Egypte voor de nouveau-riche. Net zoals de Aldi vaak betere kwaliteit verkoopt dan de Bijenkorf is duiken in Nederland een schatkamer aan ontdekkingen. Je moet ze alleen even weten te vinden.

Hou je vrienden op de hoogte

copyrights © 2007 Studenten.net
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Evenementen
Advertentie