Column | Over vrouwen en sokken (2)

De sokken zijn dus uit. Serieus, Hello Kitty? Ik hik wat na en sta dan op. Ik pak twee wijnglazen van een plank en trek een goedkope fles witte wijn uit de koelkast. Op blote voeten loop je door mijn kamer. Je bent mooi, heel mooi. Je felgroene ogen knallen de wereld in met een tomeloze energie die panda's zou kunnen laten paren. Ik wil gitaar voor je spelen op de wc, terwijl je onder de douche staat te zingen. Ik wil arm in arm door de IKEA lopen en dan stellen die elkaar niets meer te vertellen hebben belachelijk maken. Midden in de kamer draai je je om en kijk je me lachend aan. Je vrijwel perfecte gebit is een mes dat alle zorgen van mijn zorgensnijplank veegt. Vannacht ben jij mijn muze.

Anderhalf uur later sta ik in de keuken de geur van seks met die van versgebakken pannenkoeken te verdrijven.

"Ben jij altijd zo'n eikel?" vraagt ze, terwijl ze in haar zwartpaarse Victoria Secret string langs mijn muur gaat, waar een kleine driehonderd foto´s opgeplakt zijn.
"Zo'n eikel?" vraag ik enigszins verbaasd.
"Ja. Zo'n eikel. Een beetje wildvreemde, half-Duitse chicks mee naar huis nemen om, nadat je ze de vierde hemel in geneukt hebt, pannenkoeken voor ze te bakken. Dat is niet eerlijk weet je." Ze fronst.
"Ben jij half-Duits?" vraag ik verbaasd.
"Dude, serieus, dit is echt niet cool. Jij zet gelijk veel te hoog in, met mooie woorden, je orgastische befsessie en die fokking lekkere pannenkoeken van je. Ik kom normaal gesproken nooit klaar als ik gebeft word. Hoe denk je dit de volgende keer te overtreffen?"
"Nog één?" vraag ik vanuit de keuken.
"Het is half zes 's ochtends en ik zit nog vol met jouw zaad, wat denk je zelf? Lekker,"antwoordt ze lachend. "Trouwens, wie zijn al die vrouwen aan de muur?"
"Kaas en spek gewoon weer?"
"Ja, graag. Nee, maar serieus, hoe denk je dit de tweede keer te gaan overtreffen? Een strijkorkest onder je bed?" gaat ze door.
"Dat is lang geen gek idee, weet je dat? Ik kan niet zeggen dat ik daar nooit over nagedacht heb, maar de dikke man met de contrabas past niet."
"Yeahyeahyeah, wie zijn die vrouwen aan de muur nou?"
"Exen, vriendinnen, prostituees, verre achternichten. Maar voornamelijk exen"
"Ik wil ook aan je muur," zegt ze vastbesloten.
" Jij krijgt een speciaal plekje, en een extra grote foto. En dan schrijf ik eronder: "Eva, mijn Oost-Duitse muze" Dan ben je vereeuwigd aan mijn muur. Tot ik verhuis, uiteraard. Dan gaat de foto er af.
"Ergens vind ik je wel een hele lieve jongen."

Als ze weg is, is het weer tijd om ongegeneerd in m´n zelfmedelijden te verdrinken. De afleiding is weg en het is weer kut allemaal. Geweldige vrienden, een boekendeal en een prachtig appartement, maar nog voelt het alsof het leven naar me lacht als een Russische vrouw zonder voortanden. Waar anderen stinkend jaloers op zouden zijn, is voor mij niets dan ellende. De onbekende vrouwen zijn slechts een pleister op de gapende, bloedspuitende wond die Kim achterliet toen ze mijn borstkas openreet en mijn hart kapot trapte. Ik haat je. En ik wil je terug.

Ze doen me niets, Kim, die vrouwen. Niets vergeleken met jou. Voor jou bakte ik voor het eerst pannenkoeken, ik weet nog hoe je naakt op het aanrecht kwam zitten terwijl ik ze in de lucht probeerde om te draaien. Jij klappen als het lukte. Dat doen al die anderen niet. Het voelt alsof ik keer op keer een kopie probeer te maken van een origineel dat steeds vager wordt. De herinneringen spoelen langzaam weg, als zand in de zee, en ze is vastbesloten om ons kasteel te vernietigen.

De sokken zijn weg, en daarmee ook de afleiding. Bye bye Kitty. Tot de volgende keer.

Volg Alex Fernando op Twitter én op Facebook.