De winnende column van Nick Dekker!

Elke student moet er eens in de zoveel tijd aan geloven, tentamens. Een week lang zitten studenten aan de koffie en de pep-middelen om de afgelopen periode in de kop te stampen. Ondanks de harde inzet kan een groot gedeelte van de studenten de verleiding toch niet weer staan om gebruik te maken van hulpmiddelen. Het geheugen van de grafische rekenmachine, telefoons, tentamenformulieren die van tevoren worden meegenomen of gewoon ouderwets spieken, bijna geen student die er geen ervaring mee heeft. Dit was voor veel faculteiten de aanleiding om de controle op fraude ernstig aan te scherpen.

Zo zijn er ook bij mij op de economische faculteit van de Vrije Universiteit Amsterdam extra voorzieningen getroffen om te voorkomen dat studenten frauderen bij hun tentamens. Van een situatie waar surveillanten overduidelijk door de vingers zien dat schreeuwend overleggende studenten hele syllabussen door de tentamenzaal overgooien naar een situatie die nog het meest doet denken aan Azkaban. Het blok van ongeveer 150 studenten wordt van twee kanten door 3 surveillanten in de gaten gehouden, daarbij loopt er ook officieel beveiligingspersoneel (ook wel MAVO-petten genoemd in de studentenmond), helemaal compleet met oortjes in, die letterlijk de vreugde en kennis moeten wegnemen tijdens de tentamens.

Ook ik, die sinds de universiteit geen letter meer heb afgekeken, ben slachtoffer geworden van deze maatregelen:
Voor de aanvang van mijn eerste tentamen komt er een surveillant bij mijn tafel om te vertellen dat ik mijn portemonnee op moet ber
gen. Nu heb ik een aangeboren hekel aan gezag en helemaal aan nutteloze regels die er ook nog eens voor zorgen dat elke randdebiel nu elke willekeurige jas langs de kant kan pakken en zeker weet dat er een portemonnee en een telefoon in zit. Demonstratief werp ik mijn portemonnee naar mijn jas, zelf mijn gedrag corrigerend sta ik op en stop hem rustig in mijn jas. Voor ik er erg in heb snelt er al een beveiligingsbeambte naar mij toe om mij mijn eerste en laatste waarschuwing te geven. Volwassen houd ik mijn mond.

Eenmaal begonnen aan het tentamen is er geen wolkje aan de lucht, tot ik halverwege een hoestbui krijg. Om andere mensen niet tot last te zijn probeer ik het in te houden, maar eenmaal rood aangelopen vraag ik toch een surveillant of ik een slokje water mag. In overleg mag ik onder escorte een slokje water halen op de WC. Eenmaal teruggekomen en weer rustig verder wil gaan zie ik een discussie ontstaan tussen 2 beveiligers en 3 surveillanten, over mij! Na 5 minuten komt er een vrouw naar mijn tafel tilt mijn tentamen op en noteert mijn nummer. Ik kijk haar fronsend aan en vraag waar dat allemaal op slaat. Met een blik alsof ze zojuist een levensgevaarlijke spion had ontmaskerd antwoord ze dan ook: "ja, wat denk jij nou, eerst gooi je met je portemonnee en daarna krijg je ineens een hoestbui!" Op mijn verbaasde gezicht legt ze uit dat het toch een logische optelsom is, geen discussie mogelijk. De rest van het tentamen was ik bezig met me af te vragen, wat voor films deze mensen in hun vrije tijd kijken, wat voor ingewikkeld complot ik had gemaakt volgens hen en dat je als smijtgrage astmapatiënt blijkbaar in de hoogste risicogroep zit...

Wanneer ik even niet naar mijn tentamen keek, zag ik meteen 3 gezichten mijn kant op kijken, waardoor meerdere studenten achteraf konden zeggen: "ze letten nog minder op dan eerst, heb alles over kunnen schrijven."

Ondanks alle maatregelen en beveiliging heeft bijna iedereen rustig zijn tentamen kunnen maken, mét hulpmiddelen. De beveiliging had het te druk met één grote afleidingsmanouvre, die ze zelf hebben gecreëerd. Hun zoektocht naar een complot is dan ook beloond, klinkt als een mooi nieuw plot voor een nieuwe Quentin Tarantino.

Het jurycommentaar: Selfulfilling prophecy. Grappig, dynamisch en een erg leuke invalshoek. Herkenbaar en vermakelijk tegelijkertijd. En bovenal geloofwaardig!