Snowevent 2010: dag 1

Tachtig uur treinen, bomvolle bussen vol skiers en boarders Uiteindelijk allemaal verzameld op een illustere parkeerplaats. Gelukkig mogen we aan de overkant inchecken in een soort skihut. Fuifhits pompen, vrouwen dansen en broodjes worst worden weggedrukt. Snowevent is wat mij betreft begonnen!

Het bier doet waar het goed in is: mensen laten plassen. Gelukkig stonden de cameramensen van Snowevent klaar om mijn uittocht uit het feutushoudingtoilet te filmen. Fijn. Voor me zit een reus van een vent die tachtig keer tegen de stoel klapt en zodoende de eerste knieschade aanricht. Gelukkig hebben we enorme Pringles bussen waarmee we de hele bus kunnen irriteren. Vergeet ook niet de standaard liedjes als 'daar moet een piemel in' en 'la la la'. Kortom de stemming zit erin en we hebben nog maar veertien uur te gaan als de bus het terrein aftourt.

Aankomst
Het wordt al licht als de poederwitte bergtoppen opdoemen. Joost van Studenten.net tettert nog even gauw de kamerindelingen door, maar hij wordt al snel overstemd door de muziekauto die buiten lawines probeert te veroorzaken. Tenminste daar leek het behoorlijk op. De adrenalie stroom in bloedvorm door de lijven van 300 studenten. Die pistes moeten zo snel mogelijk bereden worden, dat is duidelijk.

In een megatempo settlen we ons in olympisch hotel, om vervolgens een stevige voedingsbodem in buffetvorm meester te maken. Kort na de introductiespeech knalt de eerste gondel met studenten de piste op. Het is nog maar vroeg en de sneeuwmachines draaien op volle toeren terwijl de eerste afdalingen worden gemaakt. Niks wordt hier nagelaten om de belevenis compleet te maken. In de skiliften, op de piste en tijdens eerste valpartijen worden vrienden voor het leven gemaakt

Maar niet iedereen treft het op deze eerste dag. Zelf heb ik amper ervaring maar de blauwe piste lijkt me een makkie. Enigszins overgehaald daal ik af en na eerste succes word ik overmoedig. Voor me klapt een newbie onderuit en na een noodsprong (lees: ontzettend ongelukkige val) kom ik tot stilstand aan de kant met een verrekte pols of iets dergelijks. Toch verder afdalen en de pistedokter meent dat mijn pols minimaal gescheurd of gebroken is. Een sexy verpleegster en de dokter met woest aantrekkelijke krullen menen dat ik niet moet zeiken. Ben je nou een boarder niet. Mietje! Roept hij me achteraan. Ik krijg twee pleisters mee en ik ben een gelukkig mens. Eind goed al goed.

Ondertussen neemt viervoudig Nederlands snowboardkampioen Jody een groep fanatieke snowboarders op sleeptouw. Ollies, backflips en Double Whoppers met Cheese komen voorbij op de eindeloze horde ramps en boksen. Met name Jasper Tjoonk blinkt uit op alle onderdelen. Binnen no-time staat de klok op vier uur en wordt alweer de laatste afdaling vandaag genomen. Helaas moet ik deze zelf missen…

Het is tijd voor apres ski, en minstens zo belangrijk: Yukigassen. Onder invloed van de eerste glaasjes alcoholische versnapering worden teams lijfelijk afgeslacht met harde ijspegels. Alles lijkt vanmiddag toegestaan om die felbegeerde vlag te veroveren van de tegenstander. Een traditioneel Oostenrijks Schnitzeldiner volgt en voor we het weten staat het eerste themafeest op het programma.

De opdracht aan de Snoweventureers vananavond om als iets verkleed te gaan dat begint met een S. Spermacel, SOA, stokbrood en struisvogel schieten in het hoofd van een paar studenten, die op een van de hotelkamer in volle voorfeestgang de mogelijkheden nog even opsommen. Wat hebben we voorbij zien komen en wat zijn de sappige roddels na 1 avond Snowevent? Morgen een nieuwe update.