Bandplakken voor studenten

Het is weer eens zover. Lekke band. Maar vandaag laat ik me niet kisten. Vandaag fiks ik hem zelf.

Via Google kom ik terecht op de website van de Delftse universiteit. In elf stappen je band plakken, voor studenten. Benodigdheden: pomp, twee bandenlichters, plakstrip, schaar, fijn schuurpapier, solutie en een teiltje water. Voor alle duidelijkheid staan de benodigdheden daaronder nog eens getekend met de namen erbij. Een beetje als een eerste leesboek. Niet te moeilijk, maar ook zeker niet te makkelijk.

Ik bestudeer aandachtig de elf stappen, vooral lettend op de dingen die in het rood staan geschreven. De dingen die je vooral NIET moet doen. Niet de binnenband tussen de velg en de bandenlichter laten komen, dat veroorzaakt nog een lek. Pas op voor scherpe delen aan je fiets, want die kunnen de binnenband beschadigen.
Aan de slag. Na wat onhandig gestuntel weet ik de buitenband eruit te liften. Nu de binnenband nog. Het gaat goed, alleen het laatste stukje blijft steken. Net als ik flink kracht wil zetten, besef ik dat de band natuurlijk aan het ventiel vastzit. Dat stond niet genoemd in het studentenhandboek.

Over naar stap vijf: het gedeelte waarin de band moet worden opgepompt. Nu wordt het spannend. Waar, o waar zit dat verdomde lek? Ik hou elk stukje van de binnenband zorgvuldig in de teil. Bij het laatste gedeelte schiet er enthousiast een lading bubbels naar de oppervlakte. Het lukt! Zie je wel, ik kan banden plakken.
Ik druk mijn wijsvinger tegen het lek, bang om dat miezerige gaatje uit het oog te verliezen. Met mijn andere hand pak ik schuurpapier en solutie. Als de plakstrip er veilig opzit hou ik de band ter controle nog even onder water. Geen vrolijke bubbels meer. Maar mijn band is gemaakt, geheel zonder hulp.

Fluitend begin ik aan het slotkarwei. De band moet terug. Het eerste stuk kan gewoon met de hand, maar 'voor het laatste gedeelte dient men de bandenlifter te gebruiken', spreekt het studentenhandboek. Het klinkt makkelijk, maar de band past dus met geen mogelijkheid. Waarom stond er geen hamer op de lijst van benodigdheden? Of twee sterke mannenarmen?

Plotseling krijg ik het afschuwelijke besef dat ik waarschijnlijk iets verkeerd doe. Ik haat opgeven, maar zal zonder de helpdesk niet verder komen. Ik pak de telefoon en vertel mijn vriend waar ik mee bezig ben.
'Het ging geweldig! Band liften, teiltje erbij en een kwestie van de bubbels traceren.' De studentenhulp laat ik voor het gemak even achterwege. 'Alleen…nu probeer ik om de buitenband er weer op te krijgen. Maar dat wil niet echt lukken.'
'Heb je de lucht wel uit de binnenband laten lopen?'
'Ja natuurlijk! Ik ben toch niet achterlijk?'
Of wacht eens... Die band was wel erg bol toen ik hem terugstopte.
'Dat zwarte dopje, eh… daarmee open je toch het ventiel?'