Cocktails in Kenia

De inhoud van mijn glas loopt over van oranje naar geel met een mango-kleurige mengvorm in het midden. Het goedje draagt de naam Hakuna Matata (geen zorgen). Op de rand van het glas een glinsterend suikerrandje - zoals het een goede cocktail betaamt. Dat er enkele uren geleden nog een aap van diezelfde suiker heeft lopen snoepen, daar denk ik maar even niet aan. Ik ben gegrepen door de Hakuna-Matata-mentaliteit.

Vanavond heeft het hotel een alternatief programma bedacht: geen liveband of Masai-dans maar, driewerf hoera, het 'Grote Partner Spel'. Mooi dat ik daar dus niet aan mee doe, in welke vorm dan ook. Samen met een stel mannelijke studenten uit Groningen, eigenen we ons de rol van toeschouwer toe.
Vier koppels stellen zich kandidaat, onder wie een Hollandse troela met zwaar overgewicht en een obsessie voor het ontbijtbuffet. Niet zonder reden dopen wij haar dan ook om tot de Buffetbuffel. Bij de eerste opdracht moeten de koppels een ballon tussen zich in klemmen en hem met beide buiken proberen te laten knappen. Buffetbuffel begint, met partner.
'Die is zo kapot,' zegt een van de jongens. En als het vervolgens niet blijkt te lukken: 'O nee, het vet stulpt er natuurlijk gewoon overheen.'
Bij opdracht twee krijgen de vrouwen een voor een blinddoek om. Vervolgens moeten ze voelen aan de benen van de mannen welke van de vier haar partner is. Niet zo moeilijk, want de benen variëren van vrijwel kaal, tot matig behaard, tot regelrechte wildgroei.

Dat cocktails en hitte niet de beste combinatie is, blijkt als mijn vriendin plotseling een beetje wiebelig wordt. Ik sleep haar mee naar de hotelkamer met het bevel: water drinken. Zonder nadenken schenk ik een glaasje Afrikaans water voor haar in.
'Shit, dit kan niet,' mompel ik en grijp de fles drinkwater. Mijn vriendin pakt hem aan en houdt hem op zijn kant. De helft klotst eruit. Toch maar weer naar beneden, met de lift.

Als we terugkomen hebben de stellen juist de opdracht gekregen zoveel mogelijk kleren te verzamelen van de personen uit het publiek. Gul staan wij onze vestjes af, vervolgens onze slippers. Dan kijk ik opzij naar mijn vriendin, die bezig is haar string onder haar jurkje uit te trekken. De Groningers grinniken en ik besluit me er maar niet mee te bemoeien.
Dan worden de kledingstukken een voor een omhoog gehouden en geteld. Zo ook de string.
'Oeh la la!' roept de jolige presentator. En de kleren worden teruggegeven aan hun rechtmatige eigenaren. Mijn vriendin moffelt de string weg en verdwijnt richting wc's, om na een paar meter aangehouden te worden door een jongetje van dertien die vraagt: 'Heb je 'm alweer aan?'

Naarmate het spel vordert worden de opdrachten steeds seksistischer. Met stijgende verbazing kijken we toe hoe dit keer de mannen worden geblinddoekt en hun liefjes een bierfles tussen hun benen moeten doen. Nu moeten de vrouwen hun partner aanwijzingen geven, tot hij met zijn mond de fles heeft geraakt. Een mollige Amerikaanse bijt de spits af. Het begint onschuldig.
'Two steps forward. One step to the right.'
Maar al snel praat ze uitdagender.
'Down, down!'
Ze heeft een stem als van die reclames na twaalven. Je kent het wel. Bel snel voor lekkere hete sex, 0906... Amateurhuisvrouwtjes, 0906... Rijpe vrouwen liggen klaar…
'Down, down, little bit to the right…' kirt ze in de microfoon. En daarna: 'Yes, yeeees!'
Het hele publiek valt inmiddels bijna van zijn stoel, maar zij gaat onverstoorbaar verder en lijkt niet door te hebben wat voor associaties ze oproept.
'Up, up, doooown, up!' moedigt ze hem aan.
En steeds sneller: 'Up, up, yeeeees, almost!'
Eigenlijk zouden we haar moeten inlichten over haar verborgen talenten. Met die stem kan ze goud geld verdienen. Hier in het hotel is het slechts een gênante vertoning.
Als het hoogtepunt bereikt is (lippen van geblinddoekte partner omsluiten hals van fles) krijgt ze gefluit, gejoel en een daverend applaus. Dit is voor het publiek nou echt vermaak.

Bij de uitreiking blijkt: we hebben onze eigen regels geschonden. In het platvloerse spelletje, waar we ons zo hardnekkig van distantieerden, hebben we uiteindelijk een bepalende rol gespeeld. Het was een nek aan nek race, maar het door ons gesponsorde koppel heeft - met één onbenullig onderbroekje verschil - de meeste punten behaald. Buffetbuffel moet genoegen nemen met een tweede plek.
En net als ik mijn vriendin mee wil slepen richting lift om ons nu écht terug te trekken uit deze beschamende wanboel, komt het winnende koppel naar ons toe en biedt ons beiden nog een cocktail aan. Nou ja, vooruit, nog eentje dan. De Hakuna-Matata-mentaliteit heeft ons nu toch al in zijn greep. En het is ten slotte de laatste avond.