Strand, strings en beachboys

We waren gewaarschuwd. Eén teen op het strand van Kenia en je wordt van alle kanten belaagd door zogenaamde beachboys. Ze willen allemaal vrienden met je worden. En weten wat je van Kenya vindt. En hoe het in Nederland is. En of we zussen zijn.
'Just talk like friends. Hakuna matata, don't worry, be happy.'

Maar al gauw wordt de handel ingezet. Of we soms een safari willen boeken? Een tochtje met een glasbodemboot? Massage misschien? Wat dachten we van een sleutelhanger in de vorm van Afrika met 'Jambo Kenya' erop? Een armbandje met ons naam erin gekerfd? Iedereen verkoopt wel iets. En iedere vijftig meter hebben we er weer een stel vrienden bij. Ons steeds terugkerende antwoord: 'Maybe later, maybe later.'
We geloven het geloof ik zelf niet.

Een paar honderd meter verderop verkopen ze badpakken. Een rastajongen komt naar ons toe, op zijn hoofd een gebreid mutsje in de kleuren zwart, geel, rood en groen (de reggae-kleuren) en een muntstuk in zijn rechteroor. Hij stelt zich voor als Marco Polo en als ik begin te lachen vraagt hij: 'Geloof je me niet? Marco Polo, de beroemde ontdekkingsreiziger.'

Natuurlijk geloof ik hem niet. We bekijken de badpakken. Het zijn er wel heel erg veel. Van die typische jaren-vijftig-badpakken uit Amerika. Maar ook modellen die in Nederland nog wel worden gedragen. En er is er niet één hetzelfde. Dit is duidelijk gestolen goed!
Mijn vriendin wijst op een hilarisch exemplaar: zwart-wit gestreept bovenstukje, rode tailleband, hele wijde pijpjes. Marco Polo haalt hem van de lijn en we zien een vunzig huidskleurig binnenbroekje en voorgevormde cups.
'Die nemen we mee,' zeg ik. Voor vijfhonderd shilling (ruim vijf euro) is het pak van ons.

Het is inmiddels half twee. Zon op de hoogste stand - schaduwen weg - en de hoogste tijd om te gaan zwemmen. Maar daar is wel even wat moed voor nodig. In de gids stond welke kuststroken van Kenia vrij zijn van haaien. Onze kust zat daar dus mooi niet bij. Bovendien is er in de verste verte geen vrouw in badkleding te bekennen.

Maar de hitte en het helderblauwe water trekken ons over de streep en even later nemen twee blanke bikinimeisjes een duik in de Indische Oceaan. Rechts van ons stappen een stel gespierde Afrikanen het water in. Stuk voor stuk hebben ze de beschilderde binnenband van een vrachtwagen om hun middel - zeg maar in plaats van een zwemdiploma. En dat terwijl het eb is en het water maar een halve meter diep. Het is een lachwekkend gezicht.

Van links worden we toegelachen door twee meisjes van een jaar of vijftien met wijde t-shirts en hagelwitte tanden. Ze dobberen langzaam naar ons toe en vragen of wij hen willen leren zwemmen. Als ik de beweging zo goed mogelijk voordoe (spreid-sluit, spreid-sluit) beginnen ze vreselijk te giechelen. En eerlijk gezegd: ik begrijp ze best.

Pas om tien uur 's avonds wordt het stil op het strand, de hele hordes witte krabben uitgezonderd.

Een week later ben ik terug in Nederland, bij Bloemendaal aan Zee. Geen kokospalmen en kamelen, maar ook geen beachboys en badpakkenjatters en dat is wel zo rustig.
Dan valt er een schaduw over me heen.
'Excuse me, lady.' Een breedgeschouderde Brit staat naast me, zijn arm vol glanzend gekleurde, supersynthetische strings. Ik denk: wat zullen we nou krijgen.

In het Engels zegt hij dat hij aanstaande maandag gaat trouwen. 'Dit is mijn laatste weekend als vrijgezel en daarom verkoop ik al haar slipjes. Eén slipje voor één cent. Het enige wat je hoeft te doen is hem ergens omdoen, om je arm of enkel of waar dan ook en dan maak ik er een foto van.'

Vooruit, denk ik, als ik daarna maar met rust word gelaten. Dus ik met zo'n glibberig glimgeval op mijn kop en een hoofd als een boei op de foto. Om er maar vanaf te zijn. En terwijl ik de ogen van alle strandgangers voel prikken en er hier en daar een gelach opstijgt denk ik: waar ben ik in godsnaam mee bezig. Geef mij maar weer het strand van Afrika.