Ook zo'n last van nomophobia?

Nomophobia, de term zegt je misschien niks, maar de kans is groot dat je er wél last van hebt. Nomophobia is namelijk de angst om je telefoon te vergeten. Wat zit er achter deze aandoening?

Dingen vergeten doet iets met je. In uiteenlopende gradaties, welteverstaan. Tandenborstel vergeten? Moet ik daar élke dag iets mee doen dan? Pen vergeten? Oké cool, jat d'r wel één. Spiekbrief vergeten? Mooi, terug m'n bed in en over twee maanden herkansen dan maar. Mobiel vergeten? OMFGWTFBBQ NOOO F*CKSH*T*SSFACEC*CKM*TH*RF*CK*ER FUUUUUUUUUUU!

Wat?
Nomophobia: de angst om je telefoon te vergeten dus.
Een mobiele telefoon is één van de meest gepersonaliseerde items vandaag de dag. Je maakt van je telefoon een soort van venster waarmee je (meer) informatie krijgt over zaken die jij belangrijk vindt, en vooral, zaken die jij belangrijker vindt dan zaken om je heen. Al zijn het de tweets van Marco Borsato die je, zonder telefoon, niet real time meekrijgt. Dan loop je dus achter op zij die Borsato's tweets wél real time meekrijgen. En van achterlopen houden we niet.

In de rondte Facebooken
Ruwweg kun je de dingen die je met je telefoon doet indelen in twee categorieën: leuke dingen en belangrijke dingen, respectievelijk mobiphilia en nomophobia. Leuke dingen doe je bijvoorbeeld in de bus, dan ga je spelletjes spelen, WhatsAppen of wat in de rondte Facebooken. Belangrijke dingen zijn telefoontjes van bazen, WhatsApps van betere helften, e-mails die zich zonder pardon opstapelen of gewoon even 9292ov'en, zodat je in ieder geval op het juiste tijdstip, in de juiste bus het juiste spelletje kan spelen. Hé, smurf ik hier nu een vicieuze cirkel?

Probleem?
Ja. Want technologie ontwikkelt zich. Nieuwe dingen of vernieuwingen, vooral in deze markt, worden door marketingcommunicatieafdelingen wel zó gewild gemaakt dat niet meegaan met technologische ontwikkelingen bijna niemand doet. Zo heb ik bijvoorbeeld een perfect werkende HTC, kan er alles mee en éígenlijk is het een hartstikke mooi ding. Maar toch, als ik die nieuwe iPhone zie, begin ik te kwijlen. Ik wíl een iPhone verdomme. Het is gewoon weer net dat stapje meer.

Of dat een probleem is? Ja, want technologie ontwikkelt zich dus. Met Technologie kunnen we steeds meer. Hoe meer we met onze technologie gaan kunnen, hoe meer we aan die mogelijkheden gewend gaan raken, hoe afhankelijker we ervan worden. En afhankelijkheid kan je een hoop gemoedsrust kosten.