Blog | Exit Cupcakes (10) : werken, werken, werken!

Afgelopen maand heeft mijn leven in het teken gestaan van werken. Nu mijn directe collega, met wie ik mijn uren deelde, is opgestapt, moet ik de gaten in het rooster gaan opvullen, in de niet letterlijke zin van het woord (al was dat misschien makkelijker geweest..). Daarom heb ik de afgelopen weken zo'n 40 uur in de week gewerkt. Voor mijn portemonnee is dat prima, maar voor het afvallen valt het wat tegen. Want werken betekent vaak opwarmmaaltijden.

Facts & Figures
Wat maakte diëten moeilijk deze maand: Werken
Progress: -6 kg
Favoriete tussendoortje van de maand: Sultana

Gemiddeld dagmenu
Ontbijt: twee boterhammen bruin met kaas en jam
Lunch: tosti kaas met curry en cup-a-soup
Diner: opwarmmaaltijd van het werk
Volg je dieet? Nee
Lichaamsbeweging: Erg weinig
Voornemen voor de volgende maand: Vaker op de fiets naar het werk

Zoals ik al zei heeft het werk het moeilijk gemaakt deze maand. Waar ik normaal thuisthuis (waar ik nu veel ben) twee soorten groenten en een vleesvervanger eet als avondeten, vanwege onze biologische levensstijl, is dat op mijn werk niet nodig. Bij 's lands grootste doe-het-zelf-zaak staat eigenlijk alleen opwarmvoedsel op het menu. Toen we nog zalm met boontjes hadden, was dat goed te doen. Maar door gebrek aan belangstelling is die maaltijd verdwenen uit de vriezer, en kan ik nu alleen nog kiezen tussen patat met twee (!) frikadellen, patat met kipnuggets (waarvan ik niet eens wil weten wat er daadwerkelijk in die nuggets zit) en broodje shoarma. Aangezien ik geen shoarma lust, en ik de nuggets niet durf te eten, komt het dus meestal op de patat met frikadellen weer. Gelukkig heb ik meestal wel de tegenwoordigheid van geest om één van de twee frikadellen te schenken aan mijn collega met een niet te stoppen drift naar eten - al past hij ongeveer drie keer in mij, dat is dan weer oneerlijk. Toch is het natuurlijk niet goed, al die patat. Maar mijn financiële omstandigheden maken het nou ook weer niet mogelijk om vijf keer in de week een maaltijdsalade te gaan halen bij de super. Natuurlijk zou ik ook eten mee kunnen nemen van thuis, maar eerlijk is eerlijk: het is gewoon makkelijker om mee te eten op het werk.

Zo gaat het allemaal best langzaam, er is deze maand dan ook niets afgegaan. Logisch, want naast die patat krijg ik ook nog eens weinig beweging. Terwijl ik vorig jaar nog driftig op mijn fietsje sprong om naar mijn werk te gaan (toch gauw zo'n 30 km fietsen in totaal), ben ik dit jaar nog te lui om naar de auto te lopen. Met elke dag weer een andere smoes regel ik dus de auto van mijn moeder, die er immers toch twee heeft, om de afstand naar mijn werk te overbruggen. Soms hoor ik mezelf praten en denk ik: "Wat ben je toch een lui varken." Maar dan zie ik wat druppels op het raam en vergeet ik weer dat ik zou moeten fietsen.

Aankomende maand heb ik dus een hoop goed te maken. En ik ben ook echt daadwerkelijk van plan dat te gaan doen. Ik ben aangestoken door de Olympische Spelen om meer te gaan sporten. Want je zou het niet zeggen als je me ziet, maar ik ben echt leip van sport. Als het allemaal wat makkelijker zou zijn, oftewel, als ik dun zou zijn, zou ik aan alle sporten doen die je maar kunt verzinnen. Ik heb ook altijd veel gedaan; voetbal, zeilen, zwemmen, paardrijden, zelfs korfbal heb ik een blauwe maandag gedaan. Maar als je dik bent, is de stap veel groter om weer ergens aan te beginnen. Nu heb ik dus besloten om in plaats van de sportschool, die ik helaas niet langer meer kan betalen, drie keer in de week te gaan zwemmen. Zwemmen is altijd mijn favoriete sport geweest, en daarbij is de kans op blessures veel kleiner, omdat je je enkels en knieën minder belast dan bij bijvoorbeeld hardlopen (waar ik een enorme hekel aan heb). Helaas zijn de zwembaden nu nog niet open 's ochtends vroeg, en 's middags is het te druk om baantjes te zwemmen, dus de komende maand zal ik genoegen moeten nemen met mijn fietsje en de dertig kilometer naar mijn werk. Gisteren heb ik hem al helemaal gepoetst. Nu alleen nog erop gaan zitten..

Exit Cupcakes
Eerin (20, student Nederlands) wil graag afvallen. En nu echt. Daarom schrijft ze elke maand een blog waarin ze vertelt hoe het haar vergaat. Eerin: "Als ik ergens niet tegen kan, is het falen voor publiek. En het zou toch te triest voor woorden zijn als ik over een paar weken op moet schrijven dat ik gestopt ben met afvallen? Dat gaat dus no way gebeuren!"