“That’s a wrap!!!”

Iedere Limburger en Brabander is er sowieso bekend mee, en de rest van katholiek Nederland denk ik ook wel; Het jaarlijks terugkerend fenomeen van de Eerste Heilige Communie. De dag dat alle 'goed gelovige' kindjes hun hart aan God verpanden voor een nieuwe fiets. Zo mag de Kerk zich twee dagen per jaar verheugen op een vol huis en dit is er één van, jammer dat de oproep tot terugkeer met schatterlach beantwoord wordt door de opgedirkte ouders en familieleden.

Nadat kindlief onder het toezicht van gretige camera's en handycams, met een zuur gezicht voor het eerst een hostie heeft gehaald, is het tijd voor het grote feest: de eigenlijke reden van deze kerkgang. Zoals je tegenwoordig steeds vaker ziet, is het onder ouders een sport geworden om elkaar af te troeven waar het gaat om hun kinderen. Niks is te gek voor hun kleine hummel, vaak worden volledige shows, cateringbedrijven en partyservices ingehuurd om het maar aan niks te laten ontbreken. Een entertainment programma om de kinderen zoet te houden en een buffet en luxe wijnen om de collega ouders te imponeren. Uiteraard gebeurd dit niet in een outfit die een van de collega ouders mogelijk al eerder gezien heeft, néé, het communicantje moet gestoken gaan in een gloednieuwe outfit van een dure designer.

Nu kende ik dit soort taferelen eigenlijk alleen maar van de villawijken waar ik vroeger wel eens post bezorgde of uit televisieseries als 'Gooische Vrouwen', maar afgelopen weekend werd ik pijnlijk met de neus op de feiten gedrukt! Het nichtje van mijn vriendin was ook aan de beurt om haar geloof kracht bij te zetten in de lokale kerk, in haar geval in ruil voor een konijntje want een fiets had ze al. Nu was zij niet de enige in de straat die voor het eerst plaats nam aan de tafel van Jezus, nog drie andere kindjes waren aan de beurt. Wat gebeurde was het volgende; Er ontstond een soort van feest competitie, alle vrienden en collega-ouders uit de straat moesten op wat voor wilde wijze dan ook gelokt worden naar juist dat ene feest. Het kon niet op, het ene feest pakte nog luxer uit dan het andere, ouders stonden zo waar met borden overheerlijke tapas op straat om mogelijke feestgangers naar binnen te lokken. Echter, er werd ook samengewerkt, zo werd een deel van de straat afgezet (!) en met gebundelde krachten een springkussen en een opblaasglijbaan neergezet die bij mij herinneringen opwekte aan de 'Mega Blubber Power Race'. Al met al was het een hilarisch tafereel, dat eindigde in vier feesten die met veel te veel eten, drinken en onbezette staantafels bleven zitten.

Het verheugde mij om te zien dat mijn schoonfamilie zich het minst aantrok van deze hele 'feestrace'. Uiteraard kreeg het communicantje een nieuwe outfit, een leuk konijntje en een spetterend feest maar het werd niet zó in het extreme getrokken zoals veel ouders dat doen tegenwoordig. Zo werd er bijvoorbeeld geen cateringservice (of wat voor service dan ook) ingehuurd om het buffet te verzorgen. Néé, dit werd gedaan onder leiding van mijn schoonmoeder, een miskent catering talent, die haar roeping gemist heeft. Op miraculeuze wijze draait zij haar hand er niet voor om, om een klassiek en verzorgd buffet voor zestig personen binnen een mum van tijd op tafel te zetten. Heerlijke pasteitjes, patés, varkenshaas, vruchtensalades, verse groentes, gevulde abrikoosjes en aspergerolletjes

Persoonlijk ben ik groot fan van buffetten en dan bedoel ik eigenlijk niet zozeer de ontbijt en 'opwarmhap' buffetten in slechte hotels en wegrestaurants! Het leuke van buffetten is namelijk dat je van alles wat kunt pakken en stiekem best vaak even een rondje kan maken zonder dat er iemand echt raar van opkijkt. Het is ook altijd wel grappig om te zien hoe mensen met een buffet omgaan. De een laadt in één keer zijn of haar bord helemaal vol met een pallet aan smaken die totaal niet bij elkaar passen om maar niks te missen, terwijl de ander tot verveling van zijn of haar tafelgenoten eindeloos op en neer blijft lopen met kleine hapjes.

Als ik zelf een buffet of tapas avond in elkaar moet draaien is er één ding dat er eigenlijk nooit ontbreekt, en dat zijn zalmwraps. Een zeer eenvoudig recept dat je ook heel makkelijk een dag van te voren kan maken. Om te beginnen bestrijk je een kleine tortilla rijkelijk met kruidenkaas, vervolgens leg je in de lengte van de tortilla een goede hand rucola. Scheur of snipper daarna een gerookte zalmfilet en leg deze over de rucola en strooi er wat versgesnipperde peterselie over. Afmaken met wat zout, peper en eventueel citroensap en dan oprollen als een sigaar. Dichtplakken met wat kruidenkaas en een uurtje (of langer als je wil) in de koelkast laten staan. In schuine plakjes snijden en serveren met wat verse peterselie en een koude witte wijn. Lekker als voorafje, tapas of bij een buffet.

Coke ze!