Nico's Wereld: Naar Ikea met Pasen

Niemand gaat er voor zijn lol naar de Ikea. Zeker niet op een feestdag.
Een keer heb ik de vergissing gemaakt om op een vrije maandag te denken 'he, laat ik toch eens een nieuw kastje gaan kopen.' Het was rotweer, dus ik stapte in de auto. Toen ik in de buurt van de blauw-gele fabriek aankwam had ik al een idee moeten hebben. Er liepen verkeersregelaars rond. Op een maandag? Dat was vreemd. Iedereen is toch vrij? Terwijl ik twee kilometer voor de Ikea in de file stond, zonder enkele mogelijkheid om om te keren, realiseerde ik me dat het Tweede Paasdag was; en dat ieder gezin in een straal van 30 kilometer in de auto was gesprongen om iets te gaan kopen dat sneller kapot gaat dan een papieren condoom.

Daar sta je dan, onderweg in een kudde zonder enkele vluchtmogelijkheid..
De regen slaat hard op je dak en je weet dat je nog drie kwartier file voor de boeg hebt voordat je eindelijk uit je auto mag.
Als je dan eindelijk je auto uit mag kom je erachter dat elk gezin in 30 km omtrek ook besloten heeft om zich voor te planten. Het ene kind is nog lelijker en achterlijker dan de andere! Sommige mensen zouden het uitdrukkelijk advies moeten krijgen om geen kinderen te nemen.
Het looppad in de Ikea is zo versperd door kinderen dat je zelfs met het breedste karretje, op volle snelheid, je geen weg weet te banen. Geschreeuw, stukjes ballenbad en snottenbellen springen je tegemoed en met pijn en moeite weet je ze van je af te slaan.
De indeling van de Ikea maakt het er ook niet makkelijker op. Wanneer je denkt een stukje af te snijden door een short-cut te nemen, blijk je eigenlijk consequent in rondjes te lopen en vier keer langs de afdeling 'beddengoedvoorbedplassers' te komen.
Uiteindelijk verdwaal je en weet je met je laatste kracht een medewerker van de Ikea te vinden.
'Waar is hier de uitgang?' roep je verdwaasd.
'Dat mag ik u helaas niet vertellen.'

Als je dan eindelijk weet te onstnappen en je kastje hebt meegenomen, keer je uitgeput naar huis terug. Echter komt dan het moeilijkste nog. De Ikea heeft namelijk humor. Zoveel humor dat ze in elke doos een paar schroefjes te weinig doen. Of net koppelingsstuk Björn vergeten erbij te doen. Omdat je een man bent laat je je niet kennen en zet je de kast in elkaar met plakband. Om er tijdens het gourmetten achter te komen dat plakband niet houdt en dat een Ikea kast nog met best veel imposant gedrag in elkaar kan storten.
Uiteindelijk moet je dan weer een nieuwe kast en voor je het weet zit je op Tweede Pinksterdag in de auto. En sta je in de file. Een file? Op een maandag? etc. etc.