Nico's wereld: Hoe de 90-ties Lowlands redde..

Het regent dat het giet. Ons tentdoek bezwijkt bijna onder de hoeveelheid hagel, en voor onze tent begint zich een serieus deltastelsel te ontwikkelen. Kijkend in het infoboekje zie ik dat we nu Panic at the disco, Katie Melua en iets emo's missen. Dampig kijk ik naar mijn vriendin die zich in slaap heeft gesust na een ochtendje van tent naar tent rennen.

Ik rits de tent open en zie een vriend ook net zijn tent uitkomen. De regen doet een aardige poging, maar is geen match voor onze partytent. Twee klapstoeltjes zijn snel neergezet en het biertje klikt open. Op de twee vierkante meter droogte zit ik in een trui en regenjas een poging tot genieten te doen, want dit is leuk!

Het stoeltje zakt 30 centimeter weg in het mini zwembad dat zich gras noemt wanneer ik plaats neem. Het mooie van water is dat het altijd zijn weg vindt, zelfs al is dat je tent in.
Lowlands dit jaar kent één buitje. Een buitje dat al 36 uur boven de zes vierkante kilometer van Biddinghuizen blijft hangen. In heel Nederland schijn je te verschroeien waar je bij zit, maar bij ons lijkt het alsof er een gletsjer smelt.

Gisterenavond waren we klaar met de regen en stonden we op het punt om onze tent in te gaan. In trui, regenjas, pet en plu waren we door zweet en hemelwater al zo vochtig geworden dat er condens van ons afsloeg. De middag was nog goed begonnen. Om 14.30 uur brak de zon door en binnen no time zat het halve festival met ontbloot bovenlijf te zonnenbranden en te klagen hoe warm het wel niet was. We waren daarom ook blij toen om 14.33 de bui besloot een toegift te geven en, tegen elke natuurkundige wet in, tegen de wind in terug kwam regenen.

Maar nu zaten we er helemaal door heen. We konden niet meer. Alsof we vier weken Verdun in onze poten hadden en het jaar 1916 nog moest aanbreken. We wilden nog een pannenkoek nemen op weg naar de tent, maar toen ook die door regen van het bordje afviel en zich als een soort deeg begon te mengen met het zompige weiland, zakte mijn humeur zoals het grondwater steeg. Alsof het buitje het doorhad stopte het met zachtjes regenen en brak de wolkbreuk door met een kracht die we het weekend nog niet gezien hadden. Van frustratie en vocht rende we de Bravo in. Het zag ernaar uit dat we voorlopig toch onze tent niet zouden bereiken zonder opblaasboot of duiksetje.

Op dat moment zette Nirvana in. Hard, heftig en raak. Om direct gevolgd te worden door Pearl Jam. En Snap. En 2 Unlimited. En zelfs een verdwaalde Kinderen voor Kinderen. Wat was dit? Dit waren twee DJ's die een bak 90's platen hadden waar je u tegen zegt! Platen die god verboden had en die geen enkele muziekkenner moet kennen. Maar was waren ze opeens goed! Er waren biertjes er was gezelligheid en binnen no time lagen regenjas, trui en pet op de grond en werd er gedanst zoals er nog nooit gedanst werd. Oude dansgenen die jaren een gesluimerd bestaan hadden gehad gingen los en 90-ties moves die het daglicht niet mogen aanschouwen gingen de tent door. De Bravo barstte uit zijn voegen. Het was alsof de regen ons de tent in had gestuurd om nog een keer dat stukje vergeten jeugd mee te maken. Die periode van muziek die je normaal moet haten, maar die nu, eventjes, en alleen in Biddinghuizen, herleefd mocht worden.

Terwijl ik een slokje van mijn bier neem en in de verte zie dat het nog lang niet gaat breken, probeer ik de rest van de nacht te herinneren. Er zijn flarden, er is Eurodisco en foute platen, veel foute platen.

Bij de laatste tonen van Barbie Girl kwam er in de verte een waterig zonnetje op. Voor even was het droog. In het schemer liepen we terug naar de tent met een gevoel alsof we weer negentien waren.Op de camping waren onze buren een wedstrijdje speakerontwikkeling aan het doen terwijl ze twee frikadellen cremeerden op een tot barbecue omgebouwd winkelmandje. In de tent lag ik na te genieten van een lange dag van drank, bandjes, mensen en indrukken die verdwaalde in het algehele festivalgevoel .

De regen klapt nog steeds op de partytent en is een tijdje ons enige geluid. Bij het tweede biertje beginnen we weer te praten.
'We moeten het maar niet meer over gisteren hebben. Voor de dingen die daar gebeurt zijn en de nummers die ik daar gehoord heb staan in een aantal landen de doodstraf.'
'Als mensen het ons vragen is dit nooit gebeurd!'

We knikken elkaar toe en beginnen snel te praten over het nieuwe album van de Hot Hot Heat, alles onbewust verdringend.

What happens in Biddinghuizen, stays in Biddinghuizen, even if it are the 90-ties.