Nico's Wereld: TV

Ik ben een beetje onthand. Het is een beetje stil. Het voelt alsof ik een lijk in huis heb, een groot, zwart lijk.

Mijn TV is heengegaan, vertrokken, naar de eeuwige jachtvelden. Op het ene moment sprankelde hij nog als vanouds, en opeens inplodeerde al het licht tot een wit puntje dat met een zacht 'plof' naar andere oorden vertrok.
Sjoerd is niet meer. Sjoerd, mijn trouwe TV. Dag in dag uit stond hij voor me klaar met interessante pulp, documentaires over niets en spelletjes die op een zinkende Titanic nog saai waren.

Sjoerd kwam vier jaar geleden in mijn leven. Al in de winkel hadden we een band. Als showmodel had hij al wat vluchtige partners gehad, maar ik was zijn eerste lange relatie. Sjoerd heeft me op breedbeeld vlak ontmaagd. Het was een beetje wennen en deed een beetje pijn, maar ik zou nu niet meer anders willen.
We hadden het goed samen. Natuurlijk hadden we af en toe onze meningsverschillen over programma's, of het mooi weer, maar dat was meestal snel opgelost. Soms liet Sjoerd zich niet kennen en deed de afstandsbediening het niet meer of verdwenen de primaire kleuren, maar er bleef dat gevoel van makkers! Samen konden we de wereld aan.
En nu is hij er niet meer.
Ik had het moeten zien. De signalen waren duidelijk. Zappen moest via het video kanaal, het beeldformaat versprong iedere minuut en hij bleef uren hangen op programma's met Ivo Niehe.
Maar zelfs toen Sjoerd allen nog maar nederland 1 en het huis anubis kon ontvangen en van het kleurloze beeld de zwarte kleur uitvoel, zelfs toen deed ik niets.
Er is maar één schuldige, en dat ben ik! Ik heb het laten gebeuren. Ik had Sjoerd minimaal naar de ER kunnen brengen of naar St. Elswhere, zodat House even naar hem kon kijken.
Ik heb het niet gedaan.

Volgende week donderdag is de begravenis bij Beeld en Geluid. Sjoerd zal worden bijgezet in de 'meer-foute-programma's-Gezien-dan-Vista' hoek en is vanaf dan te zien als memorabel monument voor de beeldgruisgeneratie.

Op 4 mei herdenken we en op 5 mei vieren we onze vrijheid.
Voor Sjoerd blijft het altijd 4 mei. Maar ik zal aan hem denken!