Nico's Wereld: Ik ben niet een hele handige man

Ik ben niet een hele handige man.
Ik ben niet een hele handige man. Is dat een contaminatie? Of een paradox?
'Technisch' of 'Handig' of 'Datdoeikweleven' komen niet in mijn woordenboek voor. Soms probeer ik het wel, maar het draait net nergens op uit.

Dat heb ik met auto's, met huizen en met koken.
Jarenlang bakte ik mijn gehakt tot het goed vochtig werd om er daarna groenten aan toe te voegen. Wist ik veel dat dat gehaktsap vet bleek te zijn. Hard, onverzadigbaar natuurlijk, hartverstikkend vet.
Dat had ik jarenlang in mijn aders gepompt. Onbewust maakt onbekwaam. Eerst als kind, later thuis.

Mijn moeder kon niet zo goed koken (en dat is een understatement). Haar devies was om de groenten 20 minuten te laten koken en dan nog 25 minuten op een laag gas laten sudderen. Net zo lang tot het beetgaar was. Beetgaar was in ons huis 'Zo zacht dat je het met een rietje naar binnen kan slurpen.' Het heeft tot mijn 24e geduurd voordat ik erachter kwam dat er kraak en smaak aan bloemkool zat.
We hebben thuis op mijn advies één keer brocolli gegeten, maar die werd zo bruin dat je ermee kon schrijven en mijn moeder vond het toch niet zo'n goed idee. Hoewel haar Zuurkool en Bietjes met Haring klassiekers waren kon ze gewoon niet zo goed koken.

En dat is een genetische aandoening die je maar moeilijk afleert.
Door schade en schande weet ik nu dat je dat vet moet afgieten zodat je nog iets van een gezonde maaltijd overhoudt.
Zoals alles in mijn keuken verdwijnt vet in het afvoerputje. Dat spoel ik even na met warm water en weg vet.
Niet alle afvoerputjes werken het zelfde. Gisteren deponeerde ik het vet in het afvoerputje en ging weer verder met koken. Na een voortreffelijke maaltijd (rodekoolschotel met iets te dunne aardappelpuree en iets te hete rode kool) begonnen we met de afwas. Gek genoeg liep het water niet weg.
'Wat heb je in de afvoer gegooid?' riep mijn vriendin kwaad.
Het beste wat je in dit soort situatie kan doen is ontkennen.
Ze liep boos naar de kast en pakte gereedschap om de zwanenhals los te halen. Ik wilde nog zeggen 'De bak staat vol met water!', maar toen ze de zwanenhals los trok spoelde de keuken vol met afwaswater.
Ik rende de gang op. Een paar minuten later stond mijn vriendin nat en woest met iets in mijn gezicht te zwaaien. Het leek wel een waxinelichtje. Een waxinelichtje van gehaktvet.

Mijn grapje over een nieuw soort kaarsje sloeg niet in.
Na een uur dweilen en opruimen was ik een beetje vergeten om het stuk vet weg te gooien. Het lag ook nergens meer. Wel zag ik onze kat met een smakkende geluiden verzadigd op de grond liggend.
Ik was gelukkig het huis al uit toen hij begon te kotsen.