Recensie: Mika - The boy who knew too much

In 2007 was daar opeens Mika. Met singles Grace Kelly en Relax werd de zomer een stuk zonniger. Wat een stem en wat een vrolijkheid. In de duffe, navelstaarderige wereld van Britpop bandjes was Mika een verademing. Het hele debuut 'Life in cartoon motion' zat stampvol met hits en was van voor tot achter genieten. Als kruising tussen David Bowie, Freddie Mercury en een geflipte operazanger stal hij de show. Sommige mensen moesten er wel even aan wennen, maar wat was het leuk.

Twee jaar later is het vervolg er. The boy who knew too much is een dieper, intenser en sterker album geworden. Ging zijn eerste album met name over zijn jeugd, op 'The boy who knew too much' is Mika duidelijk in de pubertijd gekomen. De testosteron schiet van het album af.
Opnieuw maakt hij een combinatie van catchy ritmes met goede teksten en verassende muzikale invloeden, maar deze keer zet hij op alle vlakken een stapje bij. 'We are golden' is al een goede eerste single, maar het is met name 'Dr. John' dat er met kop en schouders boven uit steekt. Een anthem, een meezinger en een luisternummer in een.

'The boy who knew too much' bevat eigenlijk alleen maar singels. Elk nummer zou kunnen worden uitgebracht en een hit worden. Is het daarmee een commercieel album geworden? Ja, maar ook een album met genoeg uitdaging voor meerdere draaibeurten. Commerciële muziek met een diepere laag, waar je ook nog vreselijk op kan dansen. Dat kom je niet vaak tegen.