Recensie: Johan - 4

Het vierde album van de Noord-Hollandse band Johan heeft weliswaar een weinig originele titel meegekregen. Vraag in een willekeurige platenwinkel om '4' en je zult tientallen CD's in je handen gedrukt krijgen. Maar daarmee is zo ongeveer het enige zwakke punt van deze plaat benoemd. Johan heeft in een persoonlijk recordtempo vertrouwd lekker werk afgeleverd.

'4' zet flink bombastisch in. 'In The Park' overvalt en schuwt het tempo niet. Met snelle drumfills en scheurende gitaren raast dit eerste singlewerk voorbij. Maar het racebeest wordt al bij het tweede nummer onmiddellijk getemperd. En dat is maar goed ook, want '4' is de moeite waard om op je in te laten werken. Daar zijn af en toe de nodige adempauzes voor ingebouwd. Nummers die vooral een rustigere koers varen, met heldere baslijntjes en recht voor z'n raap drumritmes. 'Something About You' is er zo eentje. Veel harmonie en gelaagdheid. 'Gitaarband' Johan heeft er dit keer nog best veel geluiden bovenop getoverd. Op 'Maria' bijvoorbeeld of 'Comes A Time': een van de orgelgeluidjes doet zelfs een beetje denken aan Strawberry Fields Forever. Maar 'The Receiving End' is dan weer zo'n echt gitaarnummer. Een steady rockbeat, wervelende geluidseffecten, en die melancholische laag zang van Jacco de Greeuw van begin tot eind.

Toegeven: tien tracks is niet een hoop muziek om een album mee vol te knallen. Maar de composities van Johan zijn langer dan je gemiddelde radiohitje. De afwisseling in songs levert een fijne compositie op, en een echt album, veel meer dan een samenstelling van tien lekkere nummertjes.

Misschien dat dit album minder potentiële hits bevat dan het vorige album THX JHN. Alhoewel de tweede single - 'Together Now' - wel heel snel blijft hangen en schreeuwt om meer. Maar deze nummers hebben over het algemeen misschien iets langer nodig om echt op je in te werken. Maar als het er eenmaal 'zit' wil je het steeds opnieuw herbeleven. Verslavend, zou je bijna zeggen.

Absolute uitblinker, zowel in lengte als in verslavingsfactor - "save the best for last" zullen de heren gedacht hebben - is 'Why Don't We'. Eindeloze gitaarriffs en drums beuken ellenlang door in een instrumentale outro die op zichzelf al bijna vier minuten duurt. Het suddert zo heerlijk lekker door, dat je echt even moet ontwaken uit een 'Johan-rush' om te beseffen dat de plaat ten einde is. Gelukkig hebben de meeste CD-spelers zo'n handige 'repeat' functie...