Hoobastank - For(n)ever

Het Californische rocktrio claimt de lat hoog te hebben gelegd voor hun vierde album, en dat er meer ideeën dan ooit voorbij komen. Dat is nodig ook, want we kennen de band eigenlijk alleen van de grote hit The Reason. Dit succes dateert echter van alweer vijf jaar geleden en het vorige album en bijhorende singles hebben deze doorbraak op geen enkel front geëvenaard; niet in artistiek opzicht en ook niet in de hitlijsten. Sterker nog, het lijkt er op dat voorspelbaarheid de band parten speelt.

Hoobastank heeft woord gehouden, want For(n)ever is inderdaad de meest gevarieerde plaat tot op heden, zij het met een forse kanttekening. Het geluid van de elf songs is helder en krachtig, kamerbreed uitgesmeerd dankzij een vlekkeloze maar desondanks weinig sprankelende productie. Boegbeeld Douglas Robb klinkt beter dan voorheen, al zal hij nooit een zanger van wereldformaat worden. Die kans wordt hem overigens ook niet gegund, want hoewel gitarist Dan Estrin nieuwe invloeden toelaat word het nergens verrassend, laat staan baanbrekend. Voor een groot deel is dat te wijten aan de formule die de band blijft herhalen: In elk nummer stevenen de mannen steevast af op een meezingbaar refrein. Niet dat er iets mis is met het schrijven van hitgerichte nummers, maar fris en geïnspireerd klinkt het nergens. In dit geval klinkt het soms zelfs geforceerd.

For never
For(n)ever zal wederom geen potten breken, want geen van de nummers bevat de bevlogenheid zoals die te horen was op het catchy Crawling In The Dark noch zal één ervan resulteren in een monsterhit van het formaat The Reason. Waarschijnlijk blijft Hoobastank tot in het oneindige verbonden aan die hit die ze zoveel succes gebracht heeft, inclusief de hoge verwachtingen. En die kan de band niet waarmaken, in dit geval is For(n)ever duidelijk for never.