Recensie: Rigby - Everything must go

Ja hoor, daar zijn we weer. Nederland doet weer een gooi om een fatsoenlijke pop/rockband af te leveren. Dit maal in de vorm van het Rotterdamse Rigby: Christon Kloosterboer, Bart Janssen, Clemens Blacquiere (mmm, proeven we daar iets buitenlands??), Lars van Starrenburg en Jimmy van den Nieuwenhuizen. Debuutalbum Everything must go ligt al even in de schappen. Tijd voor een recensie dus.

Wat als eerste opvalt aan de clip van het singletje Everything must go van deze Rotterdamse conservatorium band is het hoge wannabe gehalte. Nee, de clip is niet avantgarde, hip, vernieuwend of wat het dan ook pretendeert te zijn. Nee, het helpt niet om een lief, schattig klasgenootje als vertwijfelde Julia in de clip te zetten. En vooral, NEE, Christon Kloosterboer, ondanks je puppyblik ben je echt niet de Nederlandse Jared Leto.

Voer voor TMF-meisjes
In tegenstelling tot het afschuwelijke mainstream Everything must go, smaakt Parade met de lekkere intro naar meer. Strak gitaarwerk en fijne drumriffs. Pass you by doet denken aan de jonge Stereophonics en Extraordinary is zelfs heel voorzichtig alleraardigst te noemen. Ongetwijfeld smelt het gemiddelde, door hormonen geteisterde TMF-meisje van zowel de looks als de stem van Kloosterboer als het mainstream popgeluid dat Rigby produceert. Ondanks hun rebellerende houding in 2008 (zélf een plaat uitbrengen, met een eigen platenlabel, managementbureau en dito productiemaatschappij, poeh hé), kruipen ze nu toch naar het veilige Universal Music. Een platenmaatschappij die heel wat betere gouden keeltjes herbergt.

Het Oordeel
In ieder geval maken ze waar wat ze zeggen te willen bereiken: popliedjes voor een breed publiek. Vlees noch visch. Weerklinkt Top 40, voorprogramma Kaiser Chiefs, Single Top 100. Duidelijk net uit de luiers, missen ze een edgy kant die ze boven de rest van de popniemandalletjes doet uisteken. Misschien kunnen ze samengaan met Di-rect. Die zijn ook nog op zoek naar een zanger. Ik voel het wel. Toch is de stem van Kloosterboer niet perse slecht, enkel nietszeggend. Als het al een oor ingaat, gaat het twee andere weer uit. Maar met wat oefening op extremere varianten van zijn stem, wat vaker luisteren naar The Mars Volta of Reverend and the Makers, iets meer inspiratie door andere jonge mannen die wél dat extraatje hebben, wellicht wordt het dan wat. Tot die tijd, net iets te gladde pop dat waarschijnlijk niemand stoort, maar absoluut niet beklijft.

Check rigbymusic.com voor optredens.