Keane: weg zijn de uithalen, de emoties en het pathetische

Keane, dat was toch dat bandje met die zanger met die appelwangetjes? Die met hun debuut allerlei zoetige nummers de wereld in wierpen en die daarna het spoor een beetje kwijtraakte?

Ja, dat is Keane. De band van muzikaal brein en toetsenis Tim Rice-Oxley (de man die ooit 'nee' zei tegen Coldplay om zijn eigen band op te zetten). De band van zanger Tom Chaplin, het braafste jongetje in de popmuziek, die bij het tweede album een zodanig drankprobleem had ontwikkeld, dat hij in de afkickkliniek moest.
Keane, de band die principieel weigerde met een bassist of gitarist te spelen.

Dat Keane is terug met hun derde album en ik werd spontaan verrast. De single 'Spiralling' gaf al zo'n ander geluid te horen dat ik het niet eens als Keane herkende. Weg zijn de uithalen, de emoties en het pathetisch. Opeens zijn er koortjes, riffjes, dansbare nummers en een 'ohja' gevoel. Jawel, Keane is into the eighties!
Mét een bassist en een wat doorleefder bandgeluid komt Keane met zijn beste album tot nu toe. Dansbaar, hip, lekker en heftig.

Neem 'The lovers are losing' of Perfect symmetry'. Nummers die de band drie jaar geleden nog niet gemaakt had kunnen hebben. En zo staan er een pak meer leuke nummers op de plaat. Tekstueel is het allemaal volwassener, muzikaal klinkt het allemaal beter en over alle linies is de band gegroeid.

Perfect Symetry is een compleet en muzikaal album geworden dat een nieuwe doelgroep zal aanspreken, maar tevens de oude fans; die van het pathetische gehuil hielden, misschien zal afschrikken.

(Universal Island Records)