Eurosonic 2004: een mooie mix

Derde jaar Eurosonic en Noorderslag voor ondergetekende. Bij Eurosonic komen de minder bekende bands uit heel Europa optreden in Groningen verdeeld over een heleboel podia. Zo kan het dus gebeuren dat je op de gok een zaal binnenstapt en een fantastische band voorgeschoteld krijgt.

Helaas
Of andersom, zoals twee jaar geleden. In het onbenullige zaaltje van de USVA heb ik de optredens van Judith (die destijds een hitje had met You) en iSH gezien, maar het optreden daartussen van een beginnend bandje leek me niks - Di-rect. Helaas brak die een paar maanden daarna door met Inside My Head en de rest is geschiedenis. Er waren nog wel meer complete verrassingen, wiens carrière na Eurosonic een vlucht namen. Misschien dat ze er dit jaar weer bijzaten.

Ezio
De eerste band van de avond is Ezio. Een Engelse band die uit slechts twee gitaristen bestaat. Meestal huren ze een drummer en een bassist in, maar de drummer zat momenteel in Nieuw-Zeeland en vond het niet de moeite waard om voor dit optreden terug te komen. Blijft over: twee mannen met akoustische gitaren. De zanger/ gitarist maakte een paar mooie grappen tussen de liedjes waardoor de zaal los kwam. De andere gitarist was een man van twee bij twee meter, waardoor zijn gitaar eruit zag als een mandoline. Maar het geheel klonk fantastisch. Lekker tempo, goede solo's en mooie nummers. Een tweede stem had het afgemaakt, maar dat is misschien iets voor de toekomst.

Admiral Freebee
Nog nooit zo'n slecht bij elkaar passende band gezien, qua outfits dan. De zanger/gitarist/pianist zag eruit als Bruce Springsteen, de bassist leek afkomstig uit Madness of The Hives en de drummer had zo van een Lan-party kunnen komen. De muziek was er echter niet minder om. Lekker in het gehoor liggende americana, maar de kwaliteiten van de gitarist waren niet dermate goed, waardoor zijn solo's zonder tweede gitarist een beetje kaal klonken.

The Jeebee Blues Band
In een achterafstraatje in een klein cafeetje genaamd Koster op een podium waarachter de opgestapelde stoelen stonden, trad de The Jeebee Blues Band op. Een trio met aan het hoofd de 22-jarige Joris Bos. Zodra je hem zag spelen wist je: dat is een natural. Fantastische solo's, een goede stem, leuke uitstraling en de juiste mix tussen eigen nummers en covers. Misschien horen covers niet thuis op Eurosonic, als het gaat om nummers van Stevie Ray Vaughan en Jimmy Hendrix maak ik er geen punt van. Het publiek vond het ook allemaal geweldig en bleef om meer vragen, zodat ze uiteindelijk twee nummers voor de tweede keer moesten spelen, aangezien ze geen repertoire meer over hadden. Het publiek maakte het allemaal niet uit. Een hoogtepuntje van Eurosonic.

Soulvation
In de fantastische Stadsschouwburg trad het o zo hippe Soulvation op. Een mix van dance met live instrumenten: the best of both worlds. Soulvation maakt geen muziek om lekker naar te luisteren. De beats van DJ Roland Molendijk overheersten de muziek te veel. Op een feest is deze muziek uitermate geschikt, maar om er naar te kijken biedt het optreden zeer weinig. De zangeressen deden hun best, maar het kwam gewoon maar niet van de grond.

Halleluja!The Soundtrack Of Our Lives
Er had een geen beter einde van de avond kunnen zijn dan dit. Een Scandinavische band (waarvan het wemelde op Eurosonic) bij wiens muziek en outfits je moet denken aan de Dandy Warhols on speed. En als ik zeg on speed, dan bedoel ik dat de leden van de band als klein kind in een vat met speed zijn gevallen, zodat ze het nooit meer hoeven te gebruiken... De zanger leek op een kruising tussen Meatloaf en Andy Fordham. Vaak stond hij als een predikant met zijn armen gespreid het publiek toe te spreken. Het mooiste moment was toen hij het publiek inliep en iedereen gebaarde op de grond te gaan zitten - wat ook gebeurde! Hij kreeg nog een biertje van iemand aangeboden, adte het, liep door, struikelde en viel vol op zijn bek. Nadat hij door een stuk of zes roadies weer het podium opgeduwd was, hervatte hij de show zonder enige moeite. Fantastisch.