Recensie | Cheryl – A Million Lights

De Britten noemen Cheryl Cole hun 'nation's sweetheart'. Het volk heeft het oud-X-Factor-jurylid omarmd nadat ze slachtoffer werd van achtereenvolgens haar overspelige man (voetballer Ashley Cole) en de tabloidpers. Cheryls derde album 'A Million Lights' moet haar redelijke debuut en matige tweede plaat makkelijk kunnen overtreffen, maar lukt Cheryl dat?

Als Cheryl Cole de Nederlandse media haalt, is dat vaak als stijlicoon. Cole draait echter al tien jaar mee als zangeres. Eind 2002 deed ze mee aan 'Popstars: The Rivals' en het resultaat was girlband Girls Aloud, in 2007 en 2011 vermeld in het Guinness Book of Records als de meest succesvolle groep uit een realityshow. In 2009 laste de groep een pauze in en sindsdien heeft vooral Cheryl furore gemaakt als soloartiest. In 2009 én 2010 riep FHM haar uit tot de meest sexy vrouw ter wereld en in 2011 werd Cheryl na een poll van Virgin Media verkozen tot het beste televisiejurylid. Nu is de muziek Cheryls 'eerste prioriteit', maar 'A Million Lights' hoort veeleer thuis in rijtjes met 'de slechtste' dan in lijstjes met 'de beste'.

Lachwekkend ongeloofwaardig
Het album begint veelbelovend met het licht verteerbare 'Under The Sun', waarop de grappige achtergrondkoortjes een catchy meeneurierefrein inleiden. 'Call My Name', de enige klapper op de plaat, geeft een albumvisitekaartje af met een goud randje dat echter al snel van klatergoud blijkt. Het door Lana del Rey geschreven 'Ghetto Baby' zou het luisteren al nauwelijks waard zijn als Del Rey het had gezongen, maar klinkt lachwekkend ongeloofwaardig uit Cheryls mond, omdat zij het listige imago en de diepe stem mist. Ook het inderdaad sexy klinkende 'Sexy Den A Mutha' zou bij menig andere artiest al tijdens het demostadium zijn gestrand. Op haar eerste album bewees Cheryl meermaals dat ze geen onverdienstelijke tekstschrijfster is en dat ze op dit album een zielige twee keer tekstueel bijdraagt, is een gemiste kans. Nu komen de schaarse momenten die je uit de roes van verveling doen ontwaken vooral van de producers (zoals op het dansbare 'Girl In The Mirror'), maar een wanstaltig refrein als in 'Screw You' drukt zo'n opleving snel de kop in.

Succesformule
Tussen het elektronische geluid is 'All Is Fair' een verademing; Cheryl heeft alleen haar stem nodig om de meest simpele melodie toch spannend te maken. Cole is onmiskenbaar een succesformule; haar humorvolle persoonlijkheid, adembenemende looks, ietwat hese (maar live niet altijd zuivere) stemgeluid, indrukwekkende danstalent en aanstekelijke liedjes maken Cheryl tot een onweerstaanbare popster. Desalniettemin is 'A Million Lights' in geen enkel opzicht een plaat van iemand die haar tienjarig jubileum viert. Ondanks dat Cheryl haar stem op dit album creatiever gebruikt, haalt deze plaat nergens het niveau van refreinen op haar debuutalbum. 'A Million Lights' is minder platgeproduceerd dan haar tweede plaat 'Messy Little Raindrops' en komt veel beter uit de verf als dansalbum doordat de softe R&B is ingeruild voor stevige dancepop. Cheryls volgende project, nieuwe muziek met Girls Aloud, komt op tijd, want ze kan muzikaal wel wat hulp gebruiken.