Interview met Symon

Symon, Alias Simon Binkenborn (28), is een jonge, Duitse singer-songwriter die onlangs is afgestudeerd aan het Amsterdamse Conservatorium. Zijn debuutalbum, 1 + 1 = 3, wordt op 22 januari in Paradiso gereleased en ligt vanaf februari in de schappen.

Simons teksten van zijn van een verbluffende eerlijkheid, neigen naar melancholie en blijven vooral heel erg hangen. Tegenwoordig woont hij weer in Duitsland. Wat of wie gaat er schuil achter deze man?

Waarom heb je gekozen om weer in Duitsland te gaan wonen?
Dat was omdat ik geen geld meer had om in Amsterdam te blijven. Ik ging zelfs in Almere kijken. Ik was gewend om 5,600 euro uit te geven. Daarvan heb je in Duitsland een heel huis. En toen raakte ik verliefd op mijn vriendin. Al mijn vrienden gingen na de studie weer terug, en na vijf jaar Amsterdam en heel vaak eenzaam voelend, dacht ik, het is nu wel tijd. Alle tekens staan ervoor, ik ga weer terug. Ik heb het omgedraaid, vroeger ging ik terug naar Duitsland om mijn familie te zien, nu ben ik 2 tot 3 keer per maand hier voor muziek.

Hoe kwam het dat je je eenzaam voelde?
Nou, ik had geen inner-circle, mensen die zonder dat je veel hoeft uit te leggen, begrijpen hoe je je voelt. En dan had ik in het begin nog die taalbarrière, Nederlands sprak ik nog niet en Engels moest ik ook weer opfrissen. Je kunt je humor niet laten zien, een groot teken van je karakter. Dat maakte het moeilijk om zo over te komen als ik ben, dan word je verkeerd ingeschat. Ik heb er maar drie goede vrienden aan overgehouden in 3 jaar. Maar eigenlijk is dat ook best wel veel(lacht).

Denk je dat taal zo'n belangrijk issue is?
Nee, niet alleen de taal. Ik vind dat deze stad ook zoiets heeft. Je kunt de hele nacht heel veel lol hebben, een intiem gesprek voeren en dan zie je elkaar toch niet meer terug. En ik was er ook niet helemaal klaar voor om echt goede vrienden te maken, want die had ik op zich wel.

Heeft die eenzaamheid erg meegespeeld toen je 1 + 1 = 3 schreef?
Jazeker. Dat is vooral te horen op de eerste en de tweede track, Amsterdamned en Getting around. Iedereen om me heen was zo carrièrebewust, ikzelf natuurlijk ook wel, maar ook zo bezig met laten zien wat ze doen en kunnen. Maar alleen maar dat, meer staat er niet achter. Ik vroeg me af of de enige weg was om mee te zwemmen of om weg te gaan. Of er geen middenweg was. En daar gaat Amsterdamned over. En Getting around, ik wil niet stilstaan, ik wil verder, door, maar ook geknuffeld worden, dat zijn gewoon dingen die je nodig hebt.

Ik werd heel erg geraakt door een zinnetje in Getting around: Stuck between the do's and dont's, en ik vroeg me af of je daar een keuze in hebt gemaakt.
(stilte) Ik heb een keuze gemaakt wat de hele verandering betreft, ik ben weer terug gegaan naar Duitsland. Mijn wensen wat ik muzikaal en persoonlijk wilden stonden tegenover de twijfels wat er realistisch gezien mogelijk was. Daartussen hing ik een beetje, ik kon geen kant op, ik zat vast. Maar nu ben ik van beide af, ik heb geen keuze gemaakt voor een van beide. Ik heb een manier gevonden om afstand te nemen van Amsterdam, van de hele kutsituatie. Ik heb het buiten mezelf gezocht, terwijl het natuurlijk gewoon in mezelf zit. Maar die verandering heeft me echt goed gedaan. Ik vind Amsterdam nu echt een hele leuke stad.

Heeft het je ook mooie dingen gebracht?
Ja, absoluut. Zeker hier in Noord heb ik er een goede vriendin aan overgehouden, mijn buurvrouw. Zij was de eerste echte mens die ik tegenkwam.

Hoe ben je op de vormgeving gekomen van de cd?
Ik ben echt al heel vroeg begonnen met de vormgeving, december 2008 al. Ik vind het gewoon belangrijk hoe je debuutalbum er uitziet. Meestal neem je er weinig tijd voor en dan moet je heel veel compromissen sluiten. Het moest te maken hebben met waarom ik schrijf, dat is dus om mezelf te ervaren. Sommige dingen laat ik bewust open, zoals Superstitous, iedereen denkt dat dat over liefde gaat, maar dat gaat eigenlijk over mijn vader. Ik had het gevoel dat het echt een soort connect the dots was. 't Is dus esthetisch, maar ook wat ik wil communiceren. En wat 1 + 1 = 3 betreft, dat is omdat ik het stom vind dat wiskunde zo rationeel is, dat het niet gaat over hoe mensen met elkaar omgaan. Mijn vriendin en ik hebben een dochtertje gekregen, dus dat is ook 1 + 1 = 3, en opeens zag ik heel veel dingen waarin dat terugkomt, en we waren al met getallen bezig, dus dat viel helemaal op zijn plek.

Je zei net iets over groeien, hoe ben je de afgelopen jaren gegroeid en hoe wil je nog groeien?
Ik heb een manier gevonden om met mijn angst om te gaan, verliesangst vooral. Dat je opeens jaloers wordt, terwijl je weet dat het niet nodig is, daar gaat The Opposite over. Of bij Fear as a friend, dat ik altijd bang ben om iets te missen, dat de deur voor mijn neus dichtslaat. Ik heb gemerkt dat je die angst beter aandacht kunt geven, knuffel geven, zeggen 'okay je bent hier, ik heb je gezien', dan gaat hij veel sneller weer weg. En wat ik wil leren is me minder te haasten, meer genieten van het moment.

En muzikaal gezien?
(lange stilte) Ik heb wel een idee over een nieuwe plaat… maar dat is nog maar een idee. Ik heb met mijn debuutplaat geprobeerd alles van mezelf te laten zien, dus die is heel divers geworden. Wat ik wil leren is niet alles in een plaat te stoppen, maar er meerdere platen van te maken. Ik heb nog veel nummers die me veel doen, zeven nummers voor een volgende plaat. Maar eerst kijken of deze plaat het goed doet.

Gaat die plaat anders klinken, nu je beter in je vel zit?
Mmm, misschien wordt hij iets minimalistischer. Ik heb veel van deze plaat geleerd, en ik realiseerde mij in de voorbereiding op mijn eerste persdag dat het toch een vorm van therapie was, dat veel nummers met elkaar te maken hadden.

Toen je een kleine Simon was, wat wilde je toen worden?
Haha, nou, toen ik negen was, wilde ik Mozart zijn. Maar toen kwam ik erachter dat Mozart op zijn zevende al een hele opera had geschreven, dus daar was ik te laat voor. Modeontwerp, of architectuur, dat vond ik ook interessant. Maar voor architectuur moest je een paard precies kunnen natekenen. En ik heb zoveel paarden getekend, maar ze waren allemaal lelijk, haha.