''In een kerk voel ik me net God''

Drie platen, drie labels. Groots in geluid, maar niet in commercieel succes. Drie jaar geleden, toen ze toerden met debuutplaat 'Pursued Sinners', stonden ze ook al in de bovenzaal van Paradiso: Dez Mona dus, met een strakke nieuwe plaat (Hilfe Kommt) onder de arm.

Wat is er allemaal gebeurd in die drie jaar?
Frateur: "Live hebben we twee zangeressen erbij gekregen, arrangementtechnisch zijn we ook gegroeid. Onze vorige twee platen, dat waren live-opnames, rechtdoor rechtaan. Maar nu zijn we een studio ingegaan. Hammond-orgels, percussies, strijkers, blazers, alles wat ge maar kan voorstellen. We zijn gestart met die plaat, zonder beperkingen of na te denken dat we er ook live mee moesten spelen. Nu moet dat wel, onze muzikanten gaan nu heel anders om met de muziek. Dat vertalen we ook naar oude nummers. Allez, 't is een echte ontdekkingsreis geworden om onze oude nummers anders te benaderen."

Frateur maakt de opmerking dat ze geen band zijn die hitjes schrijft. Dat moge duidelijk zijn, ze trekken bescheiden volle zalen en ze bereiken waarschijnlijk niet het gemiddelde pubermeisje. Wat maakt ze zo anders?
Rombouts: "Alles, klanken, arrangementen, als u de hitjes bekijkt zullen die een bepaalde grote gemene deler hebben. Het ligt ook in de promotie, als ge een platenlabel heeft met veel geld en veel macht, kunnen ze dat gewoon pushen. Dan hoor je iets ineens drie keer op de radio."

Maar als ze geen hitjesbandje zijn, wat zijn ze dan wel?
Rombouts: "Onze muziek laat u de confrontatie met uzelf aangaan. Ik hoop ook dat als mensen naar ons luisteren, dat ze dat even doen, zelfreflectie."
Frateur: "Zwaar soms hoor!" (lacht).

Zijn ze zo spiritueel of gelovig ingesteld?
Frateur: "Moeilijk.. muziek maken kan mij een bepaalde realiteit doen vergeten of anders benaderen. Als mensen mij vragen of ik gelovig ben, zeg ik altijd ja. Maar niet op de manier dat ik geloof in een hogere macht die gepropagandeerd wordt door een bepaald instituut waar ik mij dan aan moet onderwerpen. Ik geloof wel in liefde, vriendschap, warmte."
Rombouts: "Dat woordje geloven is ook afkomstig van het werkwoord 'loven', in die zin doen wij altijd lofbetuigingen aan muziek en vriendschap."

En toch hebben ze hun eerste plaat opgenomen in zo'n instituut…
Frateur: "We speelden toen alleen nog akoestisch en wilden in een ruimte die akoestisch sterk bepalend was. We traden toen vaker op in kerken, en dat geluid was zo mooi. Die bas die maar blijft resoneren, dat je kunt schreeuwen, u voelt zich dan ook eh, tsjah God eigenlijk."

En nu een studioplaat?
Rombouts: "We hebben na lange tijd Paul Webb te pakken gekregen, die wilden we zo graag. Daar zijn talloze mails overheen gegaan, maar uiteindelijk zijn we toch in de studio gekropen en hebben we in korte tijd het album opgenomen. Dertien dagen opnemen en in tien dagen gemixt."

Over Pauls invloed zeggen de heren het volgende:
"Muzikaal heeft hij zich er niet mee bemoeid, maar puur, puur hoe de plaat klinkt, qua opname van drums en dat soort dingen. Zo complex, maar da's echt heel bepalend geweest."
Rombouts: "Zijn manier van werken is zo inspirerend en zo betrokken. Na de cd-release stuurde hij nog een mail van drie pagina's, met tips."
Frateur: "We zijn echt vrienden geworden. Zijn vrouw werkt bij de BBC, zij heeft ook haar best gedaan om ons te pluggen daar. Want oehoe, overseas, dat is voor Belgen echt moeilijk hoor!"
Rombouts: "Als u bij de top wilt horen, moet u minimaal 10.000 platen verkopen. Da's een begin. En in een landje als Vlaanderen, dat kan niet."
Frateur: "Maar ik ben blij dat we in niches spelen, zelfs als we wel zo groot worden dankzij het systeem zeg maar, dan blijven we dit gewoon doen. Het systeem gaat ons niet weerhouden bedoel ik, om muziek te maken."

Gelukkig maar. Want tenslotte komt al het goede gewoon uit België.

Luister op www.myspace.com/dezmona