Idealistisch bedrog

"Jij ziet er idealistisch uit!" Met deze woorden stapte hij op me af. Een blonde jongen met een vlotte babbel. In zijn linkerhand een map, in zijn rechterhand een pen. En alles wat hij bij zich had in een mooi kleurtje groen. "Zo idealistisch zelfs dat ik hier niet aan meewerk," gaf ik hem als respons.

Lopend in de stad, azend op winkelend publiek. Met veel enthousiasme vertellen ze over het "het goede doel", waar ze voor staan en dat er flink veel geld nodig is voor onderzoek. Daarbij dringen ze aan om elke maand een kleine donatie te doen, van minimaal vier euro. Na vier maanden heb je het recht om de machtiging in te trekken. "Kijk", zei hij. "Dat zijn nog geen vier pakjes sigaretten in bijna een half jaar tijd" wijzend naar mijn sigaret die ik ongeduldig tussen mijn vingers wreef. Hij doelt natuurlijk op dat het niks is vergeleken met het pakje per dag die ik er door heen jaag. En daar heeft hij gelijk in. Punt voor hem. Maar nu was ik aan de beurt.

"Jij verdient ongeveer zeven euro per uur. Daarnaast krijg jij voor elk aangebracht lid een bonus die flink kan oplopen. Hoe meer leden, hoe hoger de bonus. Stel dat ik mee doe. Ik doneer voor vier maanden vier euro. In totaal ben ik 16 euro kwijt. Laten we als voorbeeld nemen dat jij gemiddeld één lid per uur aanbrengt, met als bonus zes euro. Een simpele rekensom leert dat jij 13 euro verdient. Jouw baas is het dubbele aan uurloon aan jou kwijt. 14 euro, plus je bonus, is zo'n twintig euro. En hierbij laten we de winst nog buiten beschouwing."

"Kortom, dit geintje kost mij 16 euro, maar belangrijker nog, het goede doel schiet er vier euro bij in. Het is dus voor beide partijen beter om jou hier 16 euro in het handje te geven. Kijk, en dat gaat tegen mijn idealen in."