Review: Ghostbusters: The Video Game

Who ya gonna call? Ghostbusters! In de jaren tachtig, begin jaren negentig, waren de Ghostbusters ontzettend populair. Of ze nog steeds zo populair zijn, vraag ik me af. Toch denken de makers, Terminal Reality, dat er nog steeds brood te verdienen valt met het clubje spokenjagers.

Het spel begint al lekker. Jij bent de nieuweling die experimentele wapens mag testen. Je hebt het wapentuig nog niet op je rug of de pleuris breekt al uit. Slimer en nog wat spoken zijn ontsnapt. Je raast door een hotel, sloopt de hele tent en zuigt de spoken op. Het schieten en opzuigen is erg mooi gemaakt. In het begin zul je wat moeite hebben met het mikken, want er zit geen (goede) auto-aim op en de spoken racen door de ruimtes. Het vangen van een spook kost daardoor aardig wat tijd. Na een tijdje knallen met je proton pack, raken de spoken uitgeput en kun je ze in de spokenstofzuiger drukken. Soms lijken de heren meer op slopers dan spokenjagers. Voordat de spoken opgezogen worden, kun je namelijk nog even rondgooien met de spoken, en het is vrij vermakelijk om de spoken door bijvoorbeeld een grote taart heen te slaan.

Bill Murray is back
De humor en ellende die je kent uit de film, zul je zeker terugzien in het spel. De omgeving is erg afwisselend. De ene keer loop je op straat, de andere keer in het hotel. Soms doen spoken er een schepje bovenop door de complete omgeving om te toveren. En geniet daar maar goed van, want erg krachtig is het verhaal niet. Met een kleine tien uur ben je door het spel heen. Toch is het niet bijster storend, want het is een groot feest van herkenning. Zo hebben de originele acteurs (Bill Murray, Dan Aykroyd, Harold Ramis, and Ernie Hudson) hun stem geleend aan het spel. Ook zie je heel veel spoken terug uit de films. Heerlijk!

Wereldwijde jacht
Gelukkig is er ook nog een multiplayer optie waarmee je het tegen vrienden of spelers over de hele wereld kan opnemen, want een kleine tien uur gameplay stelt natuurlijk niemand tevreden. Deze optie zorgt ervoor dat je zeker nog een tijdje plezier hebt van het spel. Het is namelijk best leuk om tegen anderen te knokken. Bij de meeste modi gaat het om wie de meeste spoken vangt of de meeste relics kapot maakt. Ook is er een co-op mode waar je samen met anderen een level kunt spelen. Alle statistieken worden bijgehouden en je kunt stijgen qua rang, dat maakt vooral dat mensen deze multiplayer veel spelen. Er is dus genoeg competitie gaande online!

Het oog wil ook wat
Voor een Playstation 3 spel ziet het er niet echt mooi uit. De graphics zijn namelijk niet veel beter dan de xbox360. Waarschijnlijk is het een directe port en dat is best jammer. In grote ruimtes merk je ook dat het soms wat schokkerig gaat. Ruimtes zijn trouwens ook erg leeg. Tot slot bewegen de poppetjes niet heel mooi. Is er überhaupt nog iets mooi aan het spel? Jazeker, de proton-beam is prachtig gedaan. Ook de filmpjes zijn gedetailleerd en mooi gemaakt. Om het over de spoken nog maar niet te hebben, want die zijn prachtig!

Conclusie
De grote vraag is nu, moet je Ghostbusters: The Video Game kopen of niet? Als ik zelf geen fan was geweest, had ik het spel waarschijnlijk heel snel naast me neer gelegd, want er zijn kwalitatief gezien veel betere spellen verkrijgbaar. Als kind zijnde zat ik echter met grote ogen voor de buis te loeren hoe de Ghostbusters alle spoken te lijf gingen. Dat gevoel had ik nu weer, een contant gevoel van herkenning en geluk. Met name omdat deze videogame wordt gepresenteerd als vervolg op de films, blijft het leuk voor de fans. Je ontdekt weer wat nieuwe dingen en herkent het oude. Toch is het jammer dat het spel zo kort is. De multiplayer is een goede toevoeging, maar na een paar uur heb je er aardig genoeg van. Concluderend zeg ik: leuk voor de fans, de rest moet deze game lekker laten liggen.