Review | Risen 2: Dark Waters

Piraten zijn cool, daar is iedereen het over eens. Jatten, liedjes zingen terwijl je driedubbel ziet door de rum, nergens een papegaaienfuck om geven, en dat allemaal op een schip. De Pirates of the Caribbean-films hebben de zeerovers een extra boost in populariteit gegeven, en tegenwoordig zijn houten benen, ooglapjes en vogels op je schouder weer zwaar de shit. Net als piraten zijn role playing games (RPG) ook cool, dus een combinatie van de twee zou geweldig moeten uitpakken, nietwaar? Risen deed hiertoe een eerste poging en nu is het vervolg, Dark Waters, hier om het karweitje af te maken. Hoe brengt deze sequel het er vanaf in de keiharde RPG-wereld?

Houterige personages en lachwekkende dialogen
Risen 2 is Lelijk! Lelijk met een hoofdletter en een uitroepteken, want als je Patty Brard zonder make-up in een blender gooit met een dooie naaktkat en het resultaat uitgiet over je oma's voeten, ziet het er beter uit dan dit. De personages, die allemaal op elkaar lijken, zijn log en houterig en zien eruit alsof ze eigenlijk op de PS2 thuishoren. Dialogen tussen deze poppenkastfiguurtjes zijn ronduit lachwekkend. De figuren hebben een compleet gebrek aan gezichtsuitdrukking, waardoor er in feite alleen een mond met verkeerde timing op en neer hapt terwijl je een stem hoort. Daarbij maken ze wilde gebaren met hun armen, die geen enkele connectie lijken te hebben met hetgeen er daadwerkelijk gezegd wordt. Dit alles wordt in beeld gebracht door een camera die zo vaak en zo plotseling van hoek veranderd, dat je in het begin denkt dat er iets mis is met je spel omdat alle personages de hele kamer door flitsen. Als je Risen vergelijkt met toppers in het RPG-genre zoals Skyrim en Dragons Dogma, schiet het piratenspel toch wel ontzettend tekort.

Om de haverklap een laadscherm
De slordigheden in Risen 2 houden echter niet op bij het uiterlijk van het spel. Ook op technisch vlak en speelbaarheid heeft men behoorlijk wat steekjes laten vallen. Zo krijg je, in ieder geval bij de Xbox-versie, om de haverklap een laadscherm voor je smoel waarbij de schedel die groot in beeld wordt gebracht zich langzaam op je netvlies brandt. Als je dan tussen het laden aan spelen toekomt, ben je eerst een flinke poos bezig hoogte te krijgen van de besturing van je personage. Deze piraat-die-stiekem-toch-geen-piraat-is loopt alsof hij al jaren last heeft van zware constipatie en springt als een klein meisje. Je kunt een flink aantal voorwerpen in de piratenwereld oppakken of leeghalen, maar doordat een cursor of iets dergelijks ontbreekt heb je weinig controle over welk kopje of kistje nu precies de aandacht heeft van je karakter. Verder heeft het spel vooral in de meer weidse omgevingen veel last van pop-up, iets wat de spelervaring allerminst goed doet. Het zijn allemaal dingetjes die je gevoel van controle net genoeg ondermijnen om vervelend aan te voelen en dat is jammer.

Hoog 'been there, done that'-gehalte
Hoewel de ledematen van je personage alle kanten opvliegen, is de rest van het spel behoorlijk rechtlijnig. Net als in iedere RPG doe je quests voor NPC's om verder te komen in het verhaal, maar in Risen wordt vrijwel de gehele game hetzelfde 'ritme' aangehouden, waardoor het spel al snel een hoog 'been there, done that'-gehalte krijgt. Dit heeft trouwens wel als positief bijverschijnsel dat je op deze manier meer in de piratensfeer komt. Het is alleen erg jammer dat er niet iets origineels is gedaan met het piratenconcept. Men blijft nu heel dicht bij de klassieke piratenlook en -feel, en hoewel het een mooie afwisseling is na de uitgemolken elven en trollen, mis ik de echt frisse elementen die me op een andere manier naar piraten laten kijken. Al met al ademt het hele spel iets lineairs uit, alsof men bang was van het bekende pad af te wijken.

Solide personageontwikkeling en persoonlijke speelstijl
Is dit spel dan compleet en volkomen ruk? Nee, niet helemaal. Hoewel al het bovengenoemde de spelervaring drastisch minder maakt, zijn er ook wel positieve dingen te vinden op de tropische eilanden die dit spel rijk is. De ontwikkeling van je personage is solide uitgevoerd. Zoals het een RPG betaamt, geeft men de speler ook hier de mogelijkheid aan de hand van verschillende vaardigheden een eigen personage met een persoonlijke speelstijl te bouwen. Je kunt investeren in skills als zwaardvechten ,schieten of magie (wat hier voodoo wordt genoemd), maar ook in 'passieve' skills zoals lockpicking. De vaardigheden die op deze manier vrij te spelen zijn houden je aan het spelen en zorgen voor de nodige diepgang in een voor de rest oppervlakkig spel. Nieuwigheidjes zoals de dirty tricks (gooi zand in de ogen van je vijand of leidt hem af voordat je toeslaat) zijn verder leuke toevoegingen die het game toch nog enige originaliteit geven.

Conclusie
Risen 2 kent een aardig ontwikkelingssysteem voor je personage, maar heeft verder te weinig vernieuwing of sterke spelelementen in huis om als stevige fundering voor een game te dienen. Er zijn momenteel weinig rollenspellen met een piratenthema te vinden, dus als dit je ding is doe je met Risen 2 zeker geen miskoop. Iedere andere RPG-liefhebber zou ik graag willen doorverwijzen naar de uitbreiding van Skyrim of een andere sterke titel van de afgelopen maanden.

Cijfer: 5.9

Risen 2: Dark Waters is verkrijgbaar voor de Playstation 3, Xbox 360 en PC