Recensie: Funny People

In eerdere films liet regisseur Judd Apatow al zien dat hij humor in huis heeft. Zijn filmprenten bevatten weliswaar platte humor maar mengt deze met menselijke emoties en dialogen over het leven. In The 40 Year Old Virgin pakte dat niet bijster goed uit, maar de film toonde wel karakter. Twee jaar later was het wel raak met Knocked Up. Met Funny People schiet Apatow nog harder in de roos.

George Simmons (Adam Sandler) is een wereldbekende komediant, zowel op het podium als op het scherm. Maar erg grappig is hij niet meer, de depressie sijpelt zelfs uit zijn ogen. Dat hij arrogant is, eigenlijk ronduit een klootzak is maakt het er niet beter op. Hij heeft geld, maar geen vrienden. Hij heeft regelmatig seks, maar de liefde van zijn leven is getrouwd met een ander. Daarnaast is Simmons doodziek, hoelang heeft hij nog te leven? Bijgestaan door beginnend komediant Ira Wright (Seth Rogen), die wordt ingehuurd om grappen te schrijven voor de zieke Simmons, volgt de kijker het afwisselend hilarisch en aandoenlijke verhaal over grappige mensen en hun problemen.

Ooit werd aangenomen dat Jim Carrey alleen maar gekke bekken kan trekken en het serieuze werk niet aankon. Wie Eternal Sunshine of Man On The Moon heeft gezien weet nu wel beter. Adam Sandler heeft mogelijk een nog lachwekkendere reputatie en wordt vrijwel zonder uitzondering door critici afgedaan als een waardeloos acteur. Maar dat ook Sandler wel degelijk kan acteren zagen we in Punch-Drunk Love. En hier doet hij het weer, zelfs nog beter. Naast hem schittert Seth Rogen, die ook zijn gebruikelijk niveau te bovenstijgt. Beide hoofdrolspelers spelen de beste rol van hun carrière en ook de rest van de cast liegt er niet om. Niet qua naam, zeker niet qua prestatie.

De balans tussen komedie en drama was zelden zo geslaagd. Beide zijn nauw met elkaar verweven en wisselen elkaar af. Een lach en een traan, zogezegd. Dat Funny People niet leunt op één aspect maakt het vooral sterk. Ook scènes zonder de hoofdrolspelers blijven fier overeind staan. Zijlings volgt de kijker bijvoorbeeld de carrière van Wright's huisgenoten, de liefdesperikelen van hem en het gezinsleven van Simmons lang vervlogen ex-vriendin. Naast de vele grappen en grollen ligt de focus op de relatie tussen Wright en zijn zieke mentor. Hoe Simmons met zijn ziekte omgaat en wat er gebeurd als blijkt dat hij na al die jaren nog gevoelens heeft voor die onbereikbare ex-vriendin. Dat allemaal wordt op prachtige en overtuigende wijze gebracht in een van de betere films dit jaar.

Voor meer info over de film Klik hier