Column: Wolken

Een vormloze lappendeken van wolken schuift gestaag langs de altijd blauwe hemel, een zee van deinende toekomstmuziek, rustig kabbelend van de horizon tot je neus. Met de slagvaardigheid van een kind tover je met een grasspriet tussen je lippen de vormloosheid om in een druk bepinde wereldkaart, een helicopter van de zaak, een één tweestappenplan voor wereldvrede of een villa in Monaco. De mogelijkheden zijn einderloos.

Via gezapig gestudeer, toonaangevend gekanker op tentamens en docenten, het geestig afbranden van de maatschappij en de politiek, links intellectuele meningen gezalfd met via rechts materialisme gefinanciërde glazen bier, vermaak je je prima tijdens je studententijd. De jeugd heeft de toekomst, toch? En wie is er nu meer Jeugd dan jij?

De jaren verstrijken, de punten druppelen, sprinten of kruipen binnen, en nog steeds vermaak je je prima met je neus in de wolken. Geen druk. Geen haast. Hé, rustig aan, ga eens lekker zitten. Achterover leunen en dromen tellen.

Dan, op een bizarre ochtend in een niet nader genoemde week, heb je geen tijd om naar boven te kijken. Strak in je pak, geoorloofd narcisme voorop, neem je een stuk bedrukt bordkarton in ontvangst.

'Master of Science'staat er in vol ornaat op gekruld. Nooit aan getwijfeld.

Met een voldane grijns draai je je om naar een kleine menigte. Je stelt je trotse ouders voor aan je begeleidend docent en kijkt met een overwinnaarblik om je heen. Het Academieplein barst van de glimmende pakken en opgeheven kinnen. Met een knik en een knipoog delen jullie je succes. Aanbeden en gelauwerd, geliefd en gevierd, baad je in je glanzende titel, een testament aan je 'inspanningen' en 'doorzettingsvermogen'.

Maar terwijl de inkt nog aan het drogen is, slaat het weer om. Je knippert met je ogen. Een nevelige mist omgeeft je, ontneemt je het zicht. Angstzweet maakt zich meester van de Master. Waar zijn je wolken? Terug naar het land van beloften, een lagedrukgebied achterlatend welke langzaam volstroomt met zachtjes echoënde versies van 'en wat nu?'

De vatsigheid van het luierend gewoontedier wordt wreed verstoord als de wet van actie en reactie blijkt op te gaan in de wereld na de bul. Om die dromen te bereiken zul je iets moeten gaan dóen. En uiteraard heb je geen flauw benul wát. Je kunt... erm... je zou... misschien... ja, toch wel, niet dan? O, shit.
Een jaar en zeventien dagen verder vind je jezelf terug als kelner bij het Stadspaviljoen, verbijsterd 'no fucking clue' mompelend terwijl je tafels afneemt.

De moraal van dit verhaal?
Geef die jongen een fooi.

Navajo
asbakken aan het schoonmaken