Geen hippie, wel hip

Men neme: een zeer zenuwachtig meisje met rode wangetjes, een prestigieus hotel in hartje Amsterdam en een ontzettend aantrekkelijke en ontzettend relaxede Gavin Rossdale. U verkrijgt een interview met de zanger van voormalige rockband Bush.

Als ik hem een hand geef word ik van boven naar beneden getaxeerd. "Wow, wat een stevige handdruk. Doe je veel aan sport?" Giebel, bloos. Nee hoor, meneer Gavin. "Leuk armbandje," terwijl hij op mijn linkerpols wijst. Die kan ik in mijn zak steken! Ik zet mijn recordertje aan en 'jetzt geht's los'.

Je zit hier al vanaf vanochtend vroeg. Word je er nooit zat van om de hele dag dezelfde vragen van tig mensen te beantwoorden?
Nou… ik wil gewoon echt graag dat mensen mijn plaat horen. Het is wel een beetje raar om steeds over jezelf te praten, dat is behoorlijk ongezond. Maar ik hou ervan om muziek te maken en dit is gewoon een gedeelte ervan. Ik heb er altijd redelijk gemakkelijk over gedaan. Het is ook nogal arrogant om te denken dat mensen alles van je weten, dus moet je er wel over praten.

Toen ik naar je cd Wanderlust luisterde, had ik het gevoel dat je weer terug ging naar je Bush-roots. Wat is het grootste verschil tussen Gavin Rossdale en Bush?
Drie Engelse mannen (lacht). Je praat over roots, cool. Ik heb altijd al van muziek gehouden. Het maken van muziek is een illusoire zoektocht naar de juiste combinatie tussen woorden, klanken, melodieën. Het gaat over ruimte en dynamiek en realiteit. Ik wil muziek maken dat me tevredenstelt. De muziek van Bush was behoorlijk heavy. Dus het werkte wel bevrijdend om de huidige plaat meer symfonisch te maken. Het is alsof ik een nieuwe weg insla.

Toch speel je nog wel Bush als je optreedt. Heb je wel eens het gevoel, dat liedje wil ik nooit meer horen, die speel ik al 20 jaar?
Nee niet echt. Als je in het moment leeft, dan is het niet zo. De kracht van een goed liedje zit erin dat heel veel mensen er iets in kunnen vinden. Als ik zing try to see it once my way, everything zen, I don't think so (Everything Zen van Bush, red.) kan heel goed relevant voor mij zijn op de dag van vandaag. Ik schreef het toen om een andere reden dan de invulling die ik er nu aan geef. Als je vrij bent en in het moment leeft, niet nadenkt over het verleden of de toekomst, dan is het simpel. Ik denk tijdens het zingen ook niet na over welk couplet daarna komt. Om het gevoel terug te krijgen dat ik had toen ik het schreef, dat zou erg moeilijk zijn. Ik heb Little things al heel lang niet gespeeld, omdat dat liedje echt tijdens de grungeperiode van Bush was. Toch heb ik hem laatst wel akoestisch gespeeld, toen sloeg het wel weer ergens op.

Als ik dit zo hoor, vraag ik me af welke hersenhelft je het meeste gebruikt?
Links. Dat is het creatieve gedeelte toch? Ja, absoluut. Ik probeer het allebei wel te gebruiken, maar voornamelijk links.

In je weblog zeg je dat het uitbrengen van een cd 'putting your head on a road' is. Is het niet enger om alleen te staan dan in de veiligheid van een band?
Ik weet het eigenlijk niet. Het is raar, want als je met zijn vieren bent zijn er ook vier mensen die van alles moeten uitleggen aan vier verschillende families en vier mensen die gekwetst kunnen worden. Je neemt dingen persoonlijk op als je solo bent, maar ook als je in een band bent. Op een gegeven moment leer je niets meer persoonlijk op te vatten en glijdt het gewoon van je af. Zelfs de meest gemene dingen die mensen over je zeggen vergeet je. Bovendien heb ik een keuze, ik hoef dit niet te doen, ik kan ook iets anders doen. Het klinkt misschien stom, maar ik denk dat als je een manier vindt om genieten van het leven dan ben je succesvol. Ik ben geen hippie hoor, ook al klink ik nu zo. En zelfs als ik mijn cd had uitgebracht en mensen het niets hadden gevonden, dan had ik nog altijd naar een bar kunnen gaan. Maar zo is het niet gegaan, en ik heb weken van toeren en journalisten die dingen van me willen weten. En dat is cool.

Neem je nooit meer iets persoonlijk? Wat is het gemeenste dat iemand ooit geschreven heeft?
Jeetje, dat weet ik niet. Ze schrijven zoveel. Het enige moment wanneer ik echt boos word, is als ze iets over mijn familie schrijven. Op een gegeven moment refereerde een journalist aan mijn zoon, en dat vind ik gewoon niet kunnen. Je kunt niet iemands familie erbij betrekken. Maar behalve dat, het hoort erbij. Het is irrelevant. Wauw, dat moet de titel zijn van mijn volgende album. We are irrelevant (lacht).

Over je familie, heeft het hebben van een kind, of twee straks, invloed op je muzikale carrière?
Nee, niet echt. Het inspireert wel en je kunt bepaalde dingen niet meer zeggen in interviews. Je kunt niet meer uitgebreid praten over je drugsverleden, want straks leest je zoontje dat en die zegt dan, kijk wat pappa zei. Ik heb een wens om zo goed te zijn als ik kan zijn, ik ben een echte perfectionist. Ik ben geen Mozart, ik ben op geen enkele manier de beste. Maar ik doe wel altijd mijn best en dat zal altijd zo blijven.

Als je optreedt, doe je dat liever op een groot festival of speel je graag in stinkende, alternatieve kroegen?
Een mix zou fijn zijn. Maar ik speel liever op de grote shows, ik hou wel van een beetje drama. Maar een tijdje geleden hebben we voor 600 man gespeeld in Berlijn, en dat gaf me wel het echte underground gevoel. Iedereen wilde daar echt zijn en dat was goed. Ik hou van de grote shows en dan af en toe een kleine show tussen door.

Is er een plek waar je nog nooit bent geweest, maar wel wil optreden? En waarom?
China en Rusland. Ze zijn zo…massive. En onontdekt voor mij, muzikaal. Ik ben wel in Japan geweest. Tokio is fenomenaal. Het is een rare cultuur. De nieuwe generatie is meer geïnteresseerd in de wereld. Bovendien hebben ze geweldige muzikanten, geweldige restaurants. Als

Wat wil je verder nog doen voordat je doodgaat?
Leven.

Wauw, goed antwoord.
(lacht) Ik denk dat ik iedereen wil overleven, op mijn 150e nog platen uitbrengen.

Stel dat je iemand uit de dood kunt opwekken, wie zou dat zijn?
Bob Marley. Hij is echt fantastisch. Ik zou hem niets vragen, gewoon luisteren naar hem en hem laten leven. Ik denk dat hij wel blij is om terug te zijn.

Waarschijnlijk zijn er al veel slipjes naar je hoofd gegooid terwijl je speelde.
Je wilt weten wat de grootste maat was? (Lacht) Ja, raar is dat eigenlijk. Toen ik laatst in Orlando speelde was het net een lingeriewinkel. Ik kijk ernaar en ik lach erom. Kijk naar de maat, en wat voor soort slipjes het zijn.

Rare gewoonte. Maar hoe voelt het nou om een internationaal sekssymbool te zijn?
Als ik er eentje ontmoet dan zal ik het je vertellen!

Luister ook Wanderlust, de nieuwe solo-cd van Gavin Rossdale.