Recensie: Van Rotterdam naar het Witte Huis

Kirsten Verdel maakte als campagnemedewerkster van Barrack Obama de Amerikaanse verkiezingen van wel heel dichtbij mee. In het autobiografische 'Van Rotterdam naar het Witte Huis' vertelt ze uitvoerig over al haar belevingen.

De fotograaf heeft een fractie van een seconde te laat geklikt, maar op de foto zijn nog net de contouren van Obama's gezicht te herkennen. Zijn arm bungelt half om Kirsten Verdel. Aan de glunderende gezichten zou je denken dat de verkiezingen al lang en breed gewonnen zijn, maar er is op dat moment nog een lange weg te gaan. Na twee weken werken voor de Democraten wordt Verdel naar een conferentie gestuurd om video-opnames te maken van John McCains onhandige uitspraken. Kort na afloop passeert Verdel met haar werknemerspas als vanzelfsprekend de Secret Service en feliciteert Obama met zijn optreden. Het fotomoment wordt al vroeg in het boek beschreven. De foto pronkt voorafgaand aan het laatste hoofdstuk van een indrukwekkend verhaal waarin Verdel autobiografisch beschrijft hoe ze zich ontpopt van atypische studente in Rotterdam tot succesvolle campagnemedewerkster in Washington D.C.

Armoede en ellende als inspiratie
Dat talent toont ze eerst bij de PvdA in Rotterdam tijdens de gemeenteraadsverkiezingen en vervolgens op landelijk en provinciaal niveau. De jonge bestuurskundige weet van aanpakken: ze stelt zichzelf verkiesbaar voor de Tweede Kamer en helpt oud-minister Klaas de Vries de Eerste Kamer in. Tijdens reizen in onder meer China en Sierra Leone onderneemt Verdel de ene na de andere actie tegen de armoede en ellende die ze onder ogen krijgt. Het inspirerende levensverhaal tot dan toe levert Verdel de prestigieuze Sauvé-Scholarschip in Canada op, een studiebeurs voor 'high leadership potential'.

Democratic National Headquarters
Vanuit die standplaats reist Verdel herhaaldelijk naar de Verenigde Staten; New Hampshire, New York,.. Washington D.C. Verdel raakt geïnspireerd om na acht jaar Bush weer een Democraat het Witte Huis in te helpen. Met al haar ervaringen bij de PvdA meldt ze zich bij de Democratic National Headquarters, het hoofdkwartier van de Democratische partij. Met een treffende openingszin zorgt ze dat ze als eerste buitenlander ooit - "the official representative for the rest of the world" wordt ze genoemd door collega's - mag meewerken aan de campagne van een Amerikaanse presidentskandidaat.

Campagnekeuken
Verdel biedt vanuit deze plek een unieke kijk in de campagnekeuken van de Democraten op weg naar de verkiezingswinst van Obama. Anekdotisch pent Verdel van dag tot dag weinig bescheiden over al haar belevingen en ontmoetingen. Het levert een goede indruk op van veel hedendaagse campagnestrategieën. Begrippen als 'grassroots', 'rapid response' en 'opposition research' tot de 'teleprompter' vanwaar Obama al zijn speeches voorleest razen voorbij. Maar geen zorgen: dit boek is geen oeverloze herhaling van wat de (Nederlandse) journalistiek eerder heeft opgeschreven. Als lezer loop je nog één keer mee achter de schermen van Obamas campagnesucces; dit keer op een plek waar je nog niet eerder hebt gezeten.

Moddergooien
Dat heeft natuurlijk ook een keerzijde. Uiteraard wordt in dit boek vooral de Democratische partij in wel een heel gunstig daglicht gezet; de lezer van dit boek zou zweren dat het alleen de Republikeinen waren die aan moddergooien deden. Maar dit subjectieve beeld stoort nauwelijks. En her en der weet Verdel ook prikkelend en kritisch te reflecteren op de Democratische campagne.

Dagboekstijl
Het boek leest makkelijk weg, omdat het erg persoonlijk geschreven is. Je wordt het verhaal ingezogen en voelt je na een paar hoofdstukken bijna een soort bagagestuk van Verdel. Soms wordt er veel geschakeld tussen heden en verleden, en leidt het ene verhaal erg hak op de tak naar een nieuw verhaal, waardoor je soms even de draad kwijt bent. Vanaf de daadwerkelijke tocht naar het Witte Huis wordt dit gelukkig opgelost door het boek in dagboekstijl te schrijven. Dag voor dag lees je zo over de avonturen van Verdel. En die zijn zeker de moeite van het lezen waard.