Recensie: Fin de siècle van Selden Edwards

Een boek waar een schrijver 34 jaar mee bezig is geweest belooft meestal niet zoveel goeds. Selden Edwards begon in 1974 met zijn roman 'Fin de siècle' en is blijven schaven, polijsten en herschrijven tot hij in 2008 eindelijk zijn boek durfde te publiceren.Gelukkig hebben de 34 jaar het boek geen kwaad gedaan. We kennen het oermanuscript niet, maar dat zal vast minder ingenieus in elkaar hebben gezeten dan het eindresultaat.

Fin de siècle vertelt het verhaal van Wheeler Burden; academicus, sportheld en rockster die op 50 jarige leeftijd op mysterieuze wijze terecht komt in Wenen in 1897. Daar ontmoet hij niet alleen historische figuren als Freud, Hitler en Mahler; maar ook familieleden als zijn vader en grootmoeder. Op het eerste gezicht een bizar verhaal dat tegen alle tijdreis regels ingaat. Het is de kracht van Edwards dat hij er echter een prachtig boek van heeft gemaakt en Wenen niet alleen als decor gebruikt, maar ook als start, einde en oplossing.

Fin de siècle is een liefdesgeschiedenis tussen twee mensen gescheiden door 100 jaar geschiedenis, een bildungsroman en een (historische) speurtocht in één. De kracht van Edwards is dat hij veel vragen oproept en ze pas tegen het einde gaat verklaren. (Zo kom je er pas op pagina 297 achter hoe Wheeler in 1897 daar terecht is gekomen).Wanneer aan het einde alle vragen beantwoord worden, en er op een bijzonder amusante manier gekeken wordt naar tijdreizen en oorzaak-gevolg, blijf je stomverbaasd achter.

Is Fin de siècle dan een toproman? Dat net niet. Daarvoor zijn sommige passages te lang, gesprekken te uitgebreid en is het florisante taalgebruik van Edwards soms te overheersend. Verhaaltechnisch is Fin de siècle echter een dikke acht en biedt het volop vermaak voor de komende herfstavonden.