Recensie: Het recht op terugkeer van Leon de Winter

De afgelopen jaren heeft Leon de Winter zich met name bezig gehouden met het geven van zijn mening. In columns, op internet of op tv mengde hij zich in diverse discussie met een inzet alsof hij de wereld wilde veranderen. In het begin was dat goed, maar na verloop van tijd werd het publiek een beetje De Wintermoe en dat moet hij zelf ook gevoeld hebben. Met 'Het Recht op Terugkeer' keert hij terug naar zijn kracht; het schrijven van een degelijke roman.

De nieuwe De Winter is een helder, intrigerende en spannende roman over zin en zinloosheid.
Het is 2024 en hoofdpersoon Bram Mannheim runt in het tot stadsstaatje vervallen Tel Aviv een bureautje dat verdwenen kinderen opspoort. Zijn eigen zoon verdween zestien jaar eerder. Wanneer er een bomaanslag gepleegd wordt op een grenspost zet dit zijn wereld op zijn kop.

'Het Recht op Terugkeer' is in essentie een goed geschreven roman over zoektocht van een vader naar zijn zoon, maar snijdt veel meer onderwerpen aan; onmacht, het menselijk verval, het spelen van rollen, het Joods-Palastijnse conflict en geloof en overtuigingen. Dit alles in een gelaagdheid die je rillingen geeft. De Winter creëert een werkelijkheid die gebaseerd is op de overtuigingen van zijn hoofdpersoon en laat zo heel goed zien dat een geloof in iets niet specifiek een werkelijkheid creëert die klopt met de bestaande, en die vaak bijzonder afwijkt van de werkelijkheid die anderen maken.

Maar zo diep hoef je niet te gaan, want in eerste instantie is het een boek over een zoektocht; naar een zoon, naar een vader en bovenal naar Bram zelf.
Als aan het einde alles in elkaar haakt laat Bram zijn ware gezicht zien en betrekt jou als lezer in een morele keuze. Kan je je erin vinden of niet?

Leon de Winter heeft met dit boek weer een klassieker op zijn naam gezet die zowel uitdaagt als voldoening geeft; en zijdelings nog even en bijzonder licht werpt op de Israëldiscussie.

Het Recht op Terugkeer
Leon de Winter
458 pag.
ISBN 978 90 234 1446 9