Recensie: Een blauwe vlinder zegt gedag

Zonder het eerste boek van Sophie van der Stap gelezen te hebben, begon ik vol goede moed aan het tweede boek van Sophie: Een blauwe vlinder zegt gedag. Sophie heeft haar ziekte overwonnen, maar worstelt nog wel met zaken die zijn voortgevloeid uit diezelfde periode. Haar grote liefde Timo kan ze maar moeilijk loslaten, al laat Timo daar ook weinig kans toe. Met Chantal, haar partner in crime van toen ze zelf ziek was, gaat het minder goed. Ze ligt op sterven in een ziekenhuis in Heidelberg en dus vertrekt Sophie daar naar toe om daar zowel haar vriendin bij te staan als afscheid van haar te nemen, waarna ze vervolgens vertrekt op een lange reis om het leven in haar weer te vinden.

Sophie vertelt dat dromen een van haar grootste talenten is en dat de reden waarom ze schrijft en niet schildert is omdat ze er zo van houdt haar omgeving tussen haar woorden te ontvluchten. Dit merk je goed als je het boek leest. Ik kreeg het gevoel dat Sophie zich zelf af en toe verloor in haar dromen. Dit maakt dat het boek soms moeilijk door te komen is en er voor zorgt dat je af en toe kleine stukjes wilt overslaan. Het boek is logischerwijs zwaarder en minder luchtig dan de doorsnee roman en je krijgt het idee dat Sophie met dit boek ook vooral heel veel van haar af heeft kunnen schrijven.

Buiten dat is het verhaal ontzettend ontroerend en naast de enkele dromen-doordraaf-momenten is het ook nog eens een inspirerend boek. Het verhaal is zo geschreven dat het de ontwikkeling beschrijft die Sophie persoonlijk doormaakt. Je leest hoe ze transformeert van een meisje, overeind krabbelend van een slag met een moker, naar een vrouw die sterker wordt en het leven neemt zoals het aan komt waaien. Sophie geeft met het schrijven van dit boek ons allen een wijze les mee die gelijk is aan het liedje van Ramses Shaffy : Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.