Solliciteren: dank u voor de moeite

Daar is 'ie dan. Lang verwacht en zo gevreesd. Hoop deed leven. Tenminste, tot dit moment. Je had je er al helemaal op ingesteld. Maar dan. Je eerste afwijzing op je sollicitatie naar een échte baan.

Op internet vond ik de vacature die dicht in de buurt kwam van mijn droombaan. Sinds een aantal jaren zit bij mij in de buurt een dierentuin gevestigd, dé optie voor een te gekke werkplek. En nu is daar het moment waarop een vacature vrijkomt op de marketing afdeling. Ik heb vier jaar lang een studie gevolgd om op die afdeling perfect te kunnen functioneren.

Solliciteren
Vol goede moed schrijf ik mijn sollicitatie via de mail. Vreemd is het wel dat ik er direct vanuit ga dat ik dé persoon ben voor die functie. Vanaf het moment dat de mail verzonden is, weet ik het zeker: 'Deze baan wíl ik'. Enthousiast als ik ben vertel ik iedereen dat ik gesolliciteerd heb. Waarschijnlijk omdat ik in mijn achterhoofd denk deze mensen over een tijdje te vertellen dat ik hem heb, mijn droombaan.

De spanning slaat toe als ik mijn inbox check en ik als afzender mijn toekomstige werkgever zie staan. Mijn hart gaat er sneller van kloppen, wat kan ik verwachten? Is dit het begin van mijn nieuwe leven? Het leven met een fantastische baan als basis? Laat ik hier definitief mijn studentenleven achter?

Helaas slaat de spanning en de gekoesterde hoop om in teleurstelling. Hoop wordt hier de kop in gedrukt. Het grijpt me bij de keel en ik krijg per direct buikpijn. Want ik blijk slechts één van de velen te zijn die deze fantastische baan zag zitten als een nieuw begin. Ik was slechts een nummer en heb niet eens de kans gehad me te bewijzen.
Geen ontmoeting, geen gesprek. Alléén mijn sollicitatie. Zelfs daarop val ik direct af. Terwijl ik een aardig cv heb voor een studente. Ook dit mocht niet baten.

Realiteit
Terug in de realiteit dus. Ontzettend balen zo'n eerste afwijzing. Stiekem ga je er toch vanuit dat alle bedrijven al jaren op jóu zitten te wachten. Een goede les dus om niet te enthousiast er vanuit te gaan dat je direct de eerste de beste baan krijgt waarop je solliciteert.

Gelukkig ben ik een beetje bijgelovig en ben ik er zeker van dat dit dan niet mijn baan was, 'everything happens for a reason'. Ook al weet ik nu nog niet wat deze reden is.
Tot die baan op mijn pad komt zal ik veel en vaak solliciteren om hem te vinden, mijn fantastische baan.