Het is een uur of negen ‘s avonds als ik de trein instap. Ik zoek een zitplek en vind er één in een matig volle coupé. Omdat er rechts niets anders dan een donker vlak als ruit te zien is, besluit ik de andere kant op te kijken.

Met dit artikel als smoes open ik het gesprek met Laura, een in mijn ogen veel te aantrekkelijke vrouw om daar, aan de andere kant van het gangpad, in alle rust haar boek te lezen. Ze leest dus een boek. Dat is al een goed teken. Zij leest, ik schrijf. Briljant.Laura is een 22-jarige studente psychologie. Welke antwoorden ze voor de rest op mijn onvoorbereide, klunzig gestelde, ondoordachte ‘interviewvragen’ geeft ontgaat me. Wat me niet ontgaat is dat als ze me aankijkt, alles vervaagt, behalve het bijna stralende blauw van haar ogen. Het is het soort blauw welk thuishoort in de ogen van een vrouw als Laura. Nu zul je je afvragen waarom het in haar ogen thuishoort. Ja, was ik maar zo een goede schrijver dat ik dat zou kunnen verwoorden. Nu kan ik me slechts verschuilen achter het excuus dat het ook wel wat heeft het aan de lezers’ verbeelding over te laten, aangezien er dan een door de lezer als aantrekkelijk beschouwd beeld uitkomt. Ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel als je hetzelfde geluk hebt als ik haar ooit een keer te ontmoeten.Dat ik haar antwoorden op mijn vragen niet meer weet is natuurlijk slechts een excuus om het bovenstaande compliment over haar ogen te typen. Ik heb namelijk wel gewoon aantekeningen gemaakt. Zo droeg ze d’r haren vast en lacht ze meerdere keren, waarschijnlijk zonder dat ze er zelf besef van heeft hoe dat mij een warm en misschien ietwat ongemakkelijk gevoel geeft, (bijna) oogverblindend naar me. Niet dat je mij daarover hoort klagen overigens. Wanneer het zien van haar lach daadwerkelijk verantwoordelijk zou zijn voor het verliezen van mijn zicht, zou het een troost voor me zijn dat het in ieder geval de hare was welke ik als laatst mocht aanschouwen.Dwaal ik in de vorige alinea nu weer af? Ach, voor de oud-studente fysiotherapie - die vroeger eigenlijk professioneel paardrijdster wilde worden, maar deze dierenlievende droom heeft weten te reduceren tot het houden van twee cavia’s, die volgend jaar het liefst stage zou willen lopen in het UMCG, die later zieke mensen wil helpen er weer bovenop te komen, die over twee weken zelf een week ‘ziek’ is om op wintersport in Frankrijk te gaan en die haar favoriete quote niet meer helemaal wist, maar me wel kon vertellen dat het iets te maken had met een ieders visie op de werkelijkheid om ons heen - zal dat allemaal niet zo gek veel uitmaken. Zij zal zich mij vast wellicht niet of slechts vaag herinneren als dat ene figuur van die ene keer in de trein, die op een beetje een aparte manier in gesprek probeerde te komen en daar vervolgens ongeveer 520 woorden over wist te typen.

Aan de beurt...Tommy B.C. Copyright en Jarred A.N. Moonshine zijn (niet zomaar) studenten en bloggen elke vrijdag en zaterdag op Studenten.net over hun studentenleven vol seks, drank, drugs en hun visie daarop. Zelf beschrijven ze het als 'non-fictieve proza, geschreven voor vermaak en walging, gebaseerd op waargebeurende overdrijvingen van de werkelijkheid'.

Volg [link:18526] en [link:18527] ook op Twitter.